آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۷۲۸۴
۰۶:۵۷

۱۳۸۸/۰۵/۱۰

اردوگاه




بالاخره رسيديم به آن قفس كه جاسم ، شمه اي از چند چونش را برايمان گفته بود. چند ساختمان دوطبقه كه در هر طبقه ، چهار اتاق قرار داشت. به اين ساخنتمان ها، "قاطع" مي گفتند. دور تادور ساختمان ها چند حلقه سيم خاردار حلقوي كار گذاشته شده بود كه از ميان آنها، به فاصله ي تقريبي پانزده متر ، تيركهايي رفته بود به طرف آسمان. روي هريك از تيركها، بلندگويي نصب شده بود كه من با همان خوش خيالي خودم ، داستان سرهم كردم كه از اين بلندگوها افرادي را كه ملاقاتي دارند ، صدا كنند.
در محوطه اردوگاه ، اسراي زيادي بودند؛ اما در حال قدم زدن و رفت و آمد. چند گروه ، دو به دو ، يك مسير را مي رفتند و بر مي گشتند و در آن لحظه هاي اول براي من خيلي نامفهوم بود كه اينها چرا اين مسير كوتاه را انتخاب كرده اند.
پس از گذشتن از چند در ، بالاخره به محوطه رسيديم و البته تا رسيدن به محوطه هركس از راه مي رسيد، بادست و لگد و كابل و شلاق ، نذري كه داشت ، ادا مي كرد و ما هم ياد گرفته بوديم كه يك كيسه بوكس آرام و سربه زير باشيم!
"بابانيا" كه از بچه هاي خودمان بود، سرمان را برد زير تيغ سلماني و بعد هم يك دوش آب سرد كه اولين و آخرين حمام بود، اسراي جديد را وصل كرد به بچه هاي قديم . من نيز راهي درمانگاه اردوگاه شدم و تا پنج ماه، مهمانش بودم. بابانيا، در حين اصلاح ، همه ي اطلاعاتي را كه بايد مي داد، داد و ما از آن روز ياد گرفتيم كه با چه كساني رو به رو هستيم و در كنار چه انسانهايي.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه