فاو

فاو
هر سال دهۀ فجر اسارتگاه دشمن براي ما حال و هوايي ديگر داشت . از دو سه ماه قبل گروههايي تشكيل مي شدند. هر كدام، تمام نيرو و توان خود را بكار مي گرفتند تا بتوانند هنرهاي ذوقي، سرگرمي ، اطلاعاتي و علمي رابه نمايش درآورندو دهۀ فجر را گرامي بدارند. آن روز 20/11064 بود و دو سه روزي از دهۀ فجر باقي مانده بود. من با چند تن از برادران كه چيزي نداشتيم تا به ديگران ارائه بدهيم و فقط تماشاچي بوديم از اين اتاق به آن اتاق مي رقتيم و از برنامه ها ديدن مي كرديم .
از اتاق شمارۀ يك شروع كرديم يكه در آنجا تئاتري جالب و ديدني اجرا مي شد كه داستانش در درون خاك لبنان مي گذشت و مربوط به دو رزمندۀ ايراني و يك لبناني بود كه در سلول بودند و دو رزمندۀ ايراني سعي مي كردند با توسل به دعا و توكل خودشان را حفظ كنند و هر گاه يكي از فرازهاي مناجات علي عليه السلام شروع مي شد ، عجيب بر روحيۀ جوان لبناني اثر مي گذاشت و همين امر مشاجره اي را بين او دو رزمندۀ ايراني بوجود مي آورد و كم كم آن جوان لبناني در مقابل دعا تسليم شدو نمايش به پايان رسيد.
از آنجا بيرون آمديم و ديديم كه نگهبانان عراقي همۀ سعي شان براين است كه بتوانند جلوي اجراي برنامه ها را بگيرند و يا با به دست آوردن مدركي ، اردوگاه را تنبيه كنند، اما هوشياري برادران و بموقع عمل نمودن و برنامه ها را جمع و جور كردن ،آنها را مأيوس مي كرد به اتاق شمارۀ 5 رفتيم كه صوت قرآن بود.همخواني و دكورصحنه و ذوق بكار رفته ما را كاملاً مجذوب خود كرد: لباسهاي سفيد و در ميان آنها يك روحاني با لباس عمامه و صحنه با نور سبز كه با كشيدن پارچه اي سبز به روي لامپ فلورسنت بوجود آمده بود وتمثال مبارك حضرت امام و رهبر معظّم انقلاب و رئيس جمهور فعلي و چند گلدان گل ناز و گل رُزو صحنه هايي كه با پتوي سبز ركود بندي شده بود صفاي خاصي داشت با صوتي زيبا از برادر عليرضا چهار محالي و ديگر برادران هر كدام با سبكي مخصوص از عبدالباسط و منشاوي و سبكهاي نوي ديگر.
از آنجا به اتاق شمارۀ 7رفتيم كه در آنجا نمايشي از كونگ فو و تكواندو و جودو جريان داست.به زيبايي خط ها را نمايش در مي آوردند و با سلام و صلوات تماشاچيها روبرو مي شدند .
از آنجا هم بيرون آمديم رفتيم به اتاق شمارۀ 14 كه در آنجا مسابقات كشتي جريان داشت و در وزنهاي 68 كيلو كشتي خوبي بود كه ديدن كرديم اما وضعيت قرمز شد و مجبو به فرار شديم چون نگهبانهاي عراقي به آن قسمت هجوم آوردند .
بعد از چند دقيقه به طرف ديگر اردوگاه و به سوي اتاق شمارۀ 9 رفتيم . در آنجا مسابقات حفظ قرآن و نهج البلاغه جريان داشت كه رقابتي عجيب بين چهار گروه باقيمانده از اتاقهاي 3و 4و 8و 9 بود كه چون يكي ا زبرادران چهار محالي به نام كاووس در آن گروه بود ما مانديم و تماشاچي اين مسابقه شديم كه جالب و خوب برگزار شدو از معنويت خاصي برخوردار بود انجا هم وضعيت قرمز شد و ناچار فرار كرديم .
ساعت دوونيم بعداز ظهر بود و نداي « غذا،غذا» از آشپزخانه بلند شد. عجب نواي خوشي! خلاصه، جاي شما خالي ، برادران در آشپزخانه در دهۀ فجر تلاش زيادي مي كردند كه با امكانات كم و موادّغذايي ناچيز، غذايي خوشمزه با لطافت و ظرافت ايراني تهيه كنند. دستشان درد نكند، با اين هممه كمبود واقعاً خوردني بود
بعداز خوردن غذا برنامه هاشروع شد. در هر اتاقي يك نفر به عنوان مسئول فرهنگي برنامه ها را اعلام مي كردو او اين طور شروع كرد: برنامه ها يامروز به اين شرح است: اتاق شمارۀ 1 فينال مسابقات احكام ، اتاق شمارۀ 11 نئاتر، اتاق شمارۀ 8 نمايشي از كونگ فوي ژاپني و چيني
بعداز شنيدن برنامه ها از اتاق بيرون آمدم . دلم سخت گرفته بود براي ايران و برنامهايي كه فكر مي كردم در ايران باشد . شروع به قدم زدن كردم يكي از برادران آمد و گفت: كم آوردي .چرا تنها راه مي روي؟
گفتم:اي بابا ديگر از ماگذشته. چه فرقي مي كند اينجا يا ايران؟ بايد ساخت تا ببنيم چه مي شود .
در درلم غوغايي بود اما در هر حال بايد به يكديگر روحيه مي داديم و سعي مي كرديم خودمان را بگيريم كه طرف فكر نكند ما هم كم آورده ايم .
با هم به طرف زمين واليبال رفتيم . مسابقه بين دو تيم درجهْ يك بود و چند سرباز عراقي را هم ميخكوب كرده بود، بازي را تماشاي مي كردند اين مسابقه هم جزء مسابقات دهه فجر بود چند شماره اي تماشا كردم و برادري كه با من بود سخت مشغول تشويق بود كه من راه افتادم به طرف ميز پينگ پنگ رفتم. آنجا هم مسابقه بين دسته يكيها بود دكتر رضا با يكي از برادران به نام رحيمي بازي ميكرد كه ديدني بود و همه سعي مي كردند دكتر رضا را تشويق كنندكه او ببرد و آخر هم باخت.
از آنجا به طرف ديگر اردوگاه رفتم. مسئولان غذا تلاش مي كردند برااي شب غذايي آماده كنند . در هر اتاقي چند نفر شيريني براي شب كه برنامه بود آماده مي كردند در گوشه و كنار ديده مي شد كه چند نفر گوشه گير در كناري خلوت كرده بودند و با خداي خود راز و نياز مي كردند
درهمين اثنا موقع آمار شد وهمه بدو بدو جلوي اتاقها جمع شدند و نگهبانها هم ناسزا مي گفتند وبهانه مي گرفتند به برادر اخوان رسيدم كه يكي از سرهنگهاي اسير واو حالتي عجيب داشت و هميشه ذكر مي گفت و روزه مي گرفت. بعداز سلام و عليك گفت :خدايا عيدي ما را در اين دهه فجر بده و رزمندگان را به پيروزي بزرگي نائل كن . من هم آمين گفتم و از هم جدا شديم و من به اتاق خودمان رسيدم و درصف آمار نشستم و پس از گرفتن آمار به اتاق رفتيم بعد از چند دقيقه مسئول گروه فرهنگي اعلام برنامه كرد :در ساعت پنج تلاوت قرآن و بعد سسخنراني برادر اصغر وآقا و بعد از نماز،نمايشنامه داريم و بعداز شام اخبار و بعداز اخبار مسابقه نهايي مشاعره بين دو گروه 8و 2و بعد خاموشي .
خلاصه شب حوصله نداشتم و خوابيدم .صبح زود كه بيدار شدم يكي از برادران كه نگهبان بود پيش من آمد و گفت :چه خبر؟
گفتم :سلامتي
گفت:خواب ديدم كه حمله شده و ما آزاد شده ايم تو چه خبر داري؟
گفتم :راديو پيش من نيست ان شاء الله كه درست ا ست بعداز اينكه آمار تمام شد، مي روم ببينم چه خبر است.
بعد از نماز حالتي ديگر داشتم بي صبرانه منتظر آمار بودم كه كه آمار رسيد و آزاد شديم به طرف يكي از برادران كه آن شب راديو مي گرفت رفتم ديدم خوشحال است گفت عمليات شروع شد. ديشب ساعت 10 والفجر 8 اخبار ساعت هشت صبح اينها را گفته محور عمليا فاو با رمز: يا زهرا وسعت خاك آزاد شده :800 كيلو متر مربع هواپيما زياد زدند تانك و غيره زياد غناميم زيادي كشته خيلي جزيرۀ مجنون ساحل خور عبدالله اسير زياد گرفته اند بعد بيا اخبار را بدهم بخواني .
وقتي راه افتادم گريه مي كردم به آقاي اخوان كه رسيدم گفتم دعايت قبول شد و عمليات ديشب شروع شده و به اميد خدا ما پيروزيم
او چشمانش پر اشك شدو رفت تا دعا كند براي دلير مردان جبهه حق ،بعد از صبحانه كه ساعت 9 صبح بود اردوگاه پر از شادي بود اما دشمن زبون مانند مار به خود مي پيچيد و دعاي توسل برادران كه شروع شد حالتي روحاني بر اردگاه حاكم گشت آن روز را هرگزنمي توانم فراموش كنم كه دلها و قلبها چقدر مهربان و با صفابود چشمها برق ميزد و اشك شوق از گونه ها سرازير بود و دعا براي امتي قهرمان و سربازاني دلير و بسيجياني وارسته و خالص لحظه اي قطع نمي شدو صلوات و ذكر براي ياري و سلامتي آنها از برادران در بندشان شنيده مي شد كه: نَصرُ ِمنَ الله َو فَتح قريب ' نزديك است