روز شوم

صبح روز جمعه 22 دي ماه 68 با صداي تيراندازي از خواب بيدار شديم. آن روز عراقيها براي آمار صبح نيامدندو بعد از دو ساعت يك نگهبان آمد در را باز كردو گفت كه فقط مسئولان غذا خارج شوند.
وقتي مسئولان غذا برگشتند، با چهره هايي غمگين و ناراحت گفتند: در آسايشگاه كناري، برادران را توي اين سوز سرما بيرون آورده اند و با شورت و زيرپوش وادارشان كرده اند توي گل غلت بزنند و حدود صد نگهبان با كابل و باتوم به جانشان افتاده اند و صداي يا حسين آنها بلند است.
چون حدس مي زديم جمعۀ سياه و شومي در انتظار ماست، دست به دعا برداشتيم
حدود سه ساعت بعد نگهبانها به سراغمان آمدند و ما را از آسايشگاه خارج كردند. با مشاهدۀ فرمانده اردوگاه حدسمان به يقين مبدل شد. او براي ما سخنراني كردو گفت: يك نفر از شما مي خواست فرار كند و ما او را گرفتيم. حالا همه تان را تا سرحد مرگ مي زنيم تا ديگر هوس فرار كردن به سر كسي نزند.
پس از پايان سخنراني فرمانده ملعون اردوگاه، عراقيها همۀما را به صف كردند و يك ديوار مرگ به طول صدو پنجاه متر از وجود كثيف نظاميان بعثي ساختند.