امام

روزهاي سخت وطاقت فرساي اسارت را به اميد ديدار حضرت امام مي گذرانديم . باورمان نمي شد كه يك روز پاي همان تلويزيوني كه هميشه از آن فراري بوديم ، بنشينيم و بستري شدن امام را ببينيم . آن روز ، از تلويزيون ، عيادت آقاي خامنه اي و آقاي هاشمي رفسنجاني را از امام ديديم وگريه كرديم .همۀ بچّه ها نگران وناراحت بودندوبراي سلامت رهبرشان روزه گرفتند .
چند روز قبل ازكسالت حضرت امام ،من را به قسمت 3رماديّۀ10بردند،كه آن قسمت ، اطراقگاه منافقين بود.آنها آن روزها خيلي خوشحال بودند وبه قول معروف ،با دُمشان گردو مي شكستند .ما با اينكه دل تودلمان نبود كه نكند امام از دستمان برود،در عين حال خيلي هم بايد خودمان را كنترل مي كرديم كه آب به آسياب آنها نريزيم .
بعد ازرحلت حضرتش،منافقين به هم تبريك مي گفتند و قصدداشتنددرمحوطه فوتبال بازي كنند كه يكي از بچّه هاي باآنهادرگيرشدودوسيلي آب دارخواباند زير گوش يكي ازبچّه منافقها.
همين كار غيرت مندانه ،باعث شد كه منافقين خودشان راجمع وجوركنند.
درروزهايي كه امام دربستربيماري بودند،منافقين دربرنامه هاي تلويزيوني وراديويي خودشان،به ملت ايران پيام مي دادند كه بعد ازمرگ امام خميني ،به خيابانها بريزيد ، ما هم به كمك شما مي آييم ورژيم راسرنگون مي كنيم!
وقتي خبر رحلت حضرت اما م (ره)به اردوگاه رسيد،خيلي از بچّه ها آنقدر گريه كردند كه بيهوش شدند.
ما كه از ايران ومراسم تشييع جنازه خبر نداشتيم؛امّا از راديو اعلام شد كه هلي كوپتري كه جنازۀ حضرت امام(ره)را آورده ،برگشته است .آن روز به ما نگفتند كه عات اين بازگشت چه بوده و ما هم اصلاً تصور نمي كرديم كه ازدحام جمعيت ،سر به ميليونها بزند.بعدها كه آزادشديم وبه ايران آمديم ،فهميديم كه چرا هلي كوپتر دردفعۀ اول نتوانسته بود به زمين بنشيند.
خبرآية الله خامنه اي به رهبري انقلاب اسلامي راكه شنيديم،خيلي خوشحال شديم.ما بعد ازرحلت رهبركبيرانقلاب،براي استمرارنهضت امام ،شعار«خدايا!خدايا!تاانقلاب مهدي از نهضت خميني محافظت بفرما» رامي داديم وبراي آقاي خامنه اي دعا مي كرديم .عراقيها درروزهاي اول رحلت حضرت امام جرأت نزديك شدن به بچّه ها را نداشتند ؛ امّا بعدازچهلم ،خيلي تلاش كردند كه دفترچۀ شعارهاي مارا پيدا كنند وحتّي يك روزنيزريختند به آسايشگاه وآن را به همين خاطر زير ورو كردند.