آزار

آزار واذيّت عراقيها حد وحسابي نداشت. حالا كه فكر مي كنم، مي بينم نيش آزارهايشان بي حساب وكتاب نبوده است.آنها ازدو راه، ما را اذيت مي كردند؛ آزارهاي روحي ــ رواني وشكنجه هاي جسمي.
يكي ازآزارهاي روحي ــ رواني كه خيلي اعصاب بچه ها را متشنج مي كرد، اين بودكه نصف شب ، بلندگوها را باگذاشتن نوار ترانه روشن مي كردند. اين ترانه هاكه به زبانهاي عربي، فارسي و تركي و حتي انگليسي بود، اولاً با مذاق مذهبي بچه مسلمانها جور در نمي آمد و ثانياً همه را از خواب مي انداخت واين كار حتي درايام محرم و مخصوصا در روزهاي عاشورا و تاسوعاي حسيني نيز اجرا مي شد.
روزهاي اول اسارت ، يكي از بسيجيها و يكي از سربازها را انتخاب كردند و به جبهه بردند. آنها را دريك آيفا نشانده بودند . بالاي اتاقك آيفا بلندگويي نصب كرده و اين دو را مجبور كرده بودندكه از پشت بلندگو ، خطاب به بچه هاي خودمان بگويند كه از جنگ دست بردارندو ما از جنگ خسته شده ايم و از اين حرفها .
مصاحبه هاي ساختگي بچّه هارا پخش كردن، شايعۀ پناهنده شدن آقاي هاشمي رفسنجاني را در دهانها انداختن، مناطقي را كه ايران عقب نشيني كرده ، به حساب پيشروي نيروهاي خود گذاشتن و حتي پذيرش قطعنامه را اعلام نكردن.وو.. از ديگر آزارهاي روحي- رواني دستگاه تبلغاتي حزب بعث بود تا روحيۀ مقاومت بچه ها را بشكنند.
بعد از اين نوع شكنجه ها شكنجۀ جسمي در دستور كارشان بود . من به جرأت مي توانم بنويسم كه زدن، در ذات عراقيها بود و اگريك روز ما را نمي زدند آرام و قرار نداشتند.
يك بار در صف دستشويي ايستاده بوديم؛ پشت به پشت و گردن به گردن . يكي از بچه ها- كه سربازبود- مقداري كتفش ازصف بيرون آمده بودمسئول آسايشگاه كه هم كاسۀ عراقيها بود، فوراً يكي از سربازان عراقي را صدا زدو گفت فلاني نظم را رعايت نمي كند. او هم بدون اينكه چيزي بپرسد، آن اسير سرباز را گرفت زير باران كتك و 90 ضرّبۀ كابل به سرو صورت و هيكلش زد .
هر كس از دستور آنها سرپيچي مي كرد، جايش در زندان بود. زندان ، اتاقك تنگ ، نمور و كوچكي بود كه دعا مي كرديم خدا قسمت هيچ گرگ بياباني نكند؛تا چه رسد به يك انسان
حداقل زنداني شدن براي يك نفر 48 ساعت بود .بعد از تمام شدن اين مدت، شخص زنداني را بيرون مي آوردندو جلو چشم ما مجبورش مي كردندكه روي زمين سينه خيز برود و غلت بزند. بعد سه چهار بلوك روي سينه اش مي گذاشتند و براي اينكه خوب در شكنجه جا بيفتد ، مي انداختندش در حوضچه اي كه در محوطۀ اردوگاه بود و پُر از آب لجن . و در آخرين مرحله،باز غلتش مي دادند روي خاك .
نگاه كردن اجباري به آفتاب و شلاق خوردن به خاطر صحبت كردن نيز از شكنجه ها ي معمول عراقيها بود.