آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۷۰۴۴
۰۷:۱۷

۱۳۸۸/۰۵/۰۷

عزاداري




سال اول كه هنوز جو آسايشگاه را به دست نياورده بوديم، بي گدار به آب نزديم وآهسته وآرام براي حضرت اباعبـدالله (ع) عزاداري كرديم. در دسته هاي پنج يا شش نفره كنارهم مي نشستيم، يكي آرام مداحي مي كرد وديگران آهسته سينه مي زدند واشك مي ريختند. وقتي براي قدم زدن به حياط مي رفتيم، آنهايي كه صداي خوبي داشتند، آرام نوحه اي را زمزمه مي كردند وما هم درحين قدم زدن براي امام حسين (ع) عزاداري مي كرديم.
سال بعد بهتر توانستيم عزاداري كنيم. قاطع ما دوطبقه بود. اول طبقه بالا شروع كردند به عزاداري. وقتي صدايشان به طبقه ي پايين رسيد، آنها هم عزاداري خود را شروع كردند. آن شب، نوحه ي «قال رسول الله نورعيني» رامي خوانديم. چون اين نوحه راهمه با هم مي خوانديم، عراقيها نتوانستند كسي را به عنوان مداح يا نوحه خوان دستگير كنند. آنها كه خيلي هول شده بودند، با كابل به پنجره ها مي زدند وبا فحش وداد وفرياد، ازما مي خواستند كه ساكت باشيم.
وقتي بچه ها كوچكترين توجهي با آنها نكردند، درها را بازكردند وريختند تو وشروع كردند به زدن بچه ها.
در همان شب 30نفر ازبچه ها راكه بيشتراز ديگران سينه زده بودند، بيرون كشيدند وبه زندان انداختند.
عراقيها كه دركي ازفلسفه ي عزاداري نداشتند، ساده لوحانه به ما مي گفتند:
ــ شما خودتان اسيريد، چه كاربه امام حسين(ع) داريد؟

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه