پابَند

دو حلقه فولادي كه با زنجير به هم وصل مي شد و آن را به پاي زنداني مي بستند تا نتواند فرار كند و يا صدمه اي به غير وارد نكند. به بعضي از مبارزان كه هنگام شكنجه و يا بازجويي، از خود دفاع نموده و بازجو و شكنجه گر را مورد ضرب و شتم قرار مي دادند گاه پابند زده مي شد.
زدن پابَند، موجب ناتواني در حركت و راه رفتن زنداني مي شد. سائيدگي مفاصل و خميدگي پشت و بدن از عوارض پابند بود. در قدي مالايّام، پابند، غُل ناميده مي شد.