شهدا

پروانه هاي جاويد شمع ولايت . آنهايي كه نور حقيقت از جبين شان نمايان است. شاهدان دلباخته تاريخ . آنهايي كه با بودن و زندگي شان به ما درس ايثار دادند؛ با جهادشان درس مقاومت و با رفتن شان درس عشق به ما آموختند. الگو هستند؛ الگوهايي كه انتخاب مي شوند براي اينكه چراغ هدايت ديگران باشند.
كساني كه در راه اسلام و براي رسيدن به معشوق و دفاع از ميهان اسلامي خويش از هستي خود گذشته و به جبهه رفتند. الگوهاي يك جامعه اسلامي . آنان كه دنيا را عشق گاه خود با معبود قرار دادند و به عشق بازي گذراندند تا سوختند وبه اصل خويش بازگشتند.
كساني كه اسلام را به خون خود آبياري كرده و حماسه عاشورا را در كربلاي ايران تكراركردند. ذخاير عالم بقا و فاتح ملك ابد. بندگان شايسته و مخلص پروردگار كه پي به عظمت و بزرگي آن دنياي ابدي برده اند؛ دست از اين دنياي فاني مي شويند و هب دنبال جيات اصلي مي روند؛ به دنبال سرچشمه آب مي روند. بنگاني كه فقط براي رضاي حق قدم مي بردارند و براي هر عملي كه قصد انجامش را دارند او را در نظر داشته و فقط براي رضاي اين دنياي فاني و مادي قايل نيستند. آنان چيزي را مي بينند و به طرفش حركت مي كنند كه ما با اين چشم دنيايي عاجز از ديدن آن هستيم . آنان لياقت بزرگ را پيدا مي كنند كه در راه خدا ، براي خدا و به خاطر خدا با پيكري خونين به ديدارش بشتابند و جان خود را فداي حفظ اسلام و قرآن كنند.
پيامبران كوچك الهي . حاضر، ناظر و شاهد در هر عصري ، قرني و زاني . گلواژه خون رنگ درخشان انقلاب ماست كه در هر سطر و صفحه اي چندين بار تكرار مي شود. نماينده عالم غيب در عالم خاك. كبوتر خونيني بالي كه از خانه ك.وچك فاطمه زهرا(س) به پرواز درآمده و در طول تاريخ در همه عصرها و براي همه نسلها خط سرخي را كه همان خط محمد (ص) و آل محمد (ص) است ترسيم نموده.
كسي كه نسبت به زمان خود آگاه و مسئول است. هر عملي كه مي كند كه از روي كمال آگاهي است. شهيد بر نفس سركش، هوا و هواسهاي پوچ خود غالب است. شجاعت و سخاوت دارد و شفاعت مي كند. كسي كه بعد از مرگ نيز زنده و در صحنه از ديد بقيه مردم پنهان است. عاشقي روحاني كه به معبودش مي پيوندد. زنده ، آگاه، پاك و مطهر است.
گواه. كسي كه هرگز خود را تنها و بي پناه و سرگردان يا بپوچ و بي ارزش نمي يابد ، بلكه به عكس خود را ذره اي بي انتها و وابسته به ابديتي بي پايان و جاودانه به عظمتي با شكوه و كمالي بي غايت و بي نهايت دوست داشتني مي يابد و هرگز به نابودي مطلق كشيده نمي شود؛ حتي مرگ او در حقيقت آغاز دوره جديدي از حيات است.
گزينشگري كه شهادت را بر مبناي نياز زمان خويش آگاهانه بر مي گزيند تا با عملش ارزش اسلام را بفهماند و از گذرگاه شهادت مي گذرد تا به وصال معشوق برسد. شمع تاريخ، شمعي كه مي سوزد وبا پرتو خود به ظلمت عفريتيان و ديوصفتان خاتمه مي دهد. قلب تاريخ است كه در شريان تاريخ مي دمد و خون را به جريان وا مي دارد. الگوي بنده و عبد بودن براي ساير ردم.
چراغ راهنماي بشر. حضري كه آب حيات را باري اجتماع بشري ارمغان مي آورد و روح مي بخشد. شمعي كه مي سوزد و روشنايي مي بخشد تا راه را براي ديگران روشن سازد. موجودي كه تولد دارد، اما مرگ ندارد. انسان آگاهي كه با آزادي و عشق و آخر با سلاح خون به نبرد با ظلم بر مي خيزد و گستاخانه چون شيرژيان به لشكر كفر مي تازد و آنگاه در فوران خون خويش غوطه ور مي گردد.
اسوه مظلوميت انقلاب اسلامي ؛ سمبل مقاومت اسلام آزاد در برابر كفر و نفاق ؛ و مظهر قهر خدا با دشمنان بشريت است. آيت آشكار كردگاردر بتخانه دينا و مصدر فروزش نور حق در ظلمات عميق وجود بت پرستان است. تنديس پيروزي . پروانه اي از جنس آتش، ذبيح عشق. علمدار كاروان نجات.روح تازه حيات . نبض آفرينش. شفيع بهشت. الگوي انسانيت و مظهر فضليت و والاييها.