حسرت ديدار

وقتي كه امام مريض بودند، تصوير امام در حالت ناتواني و ضعف را از تلويزيون عراق نشان دادندو ما نيز ديديم . با ديدن اين صحنه ها بسياري از بچه ها بر سرو صورت مي زدندواشك مي ريختند. حتي چند نفر نيز غش كردند و بيهوش افتادند.
در مقابل اين حالات بچه ها، صداميان نوار مي گذاشتندو مي خنديدندو نمك به زخم ما مي پاشيدند. بالاخره نيز از طريق راديو و تلويزيون عراق از رحلت حضرت امام مطلع شديم و با جرأت مي توانم بگويم كه همه اسرا، احساس يتيمي داشتند، گويا پدر خودشان مرده بود. بلكه امام ازپدر نيز براي ما عزيزتر بود، چرا كه همه اميد داشتيم پس از طي دوران اسارت و ازادي ، چشممان به جمال ملكوتي ايشان روشن شود، اما دست اجل مهلت نداد و ان همه رنج و مرارت و شكنجه كه به اميد شيريني و حلاوت ديدار امام، تحمل كرده بوديم، برتن مان ماند

حسين يحيوي