گريه پنهاني

روزي كه خبر فوت رهبر كبيرمان به ما رسيد، همه ناراحت بوديم و دور از چشم عراقيها گريه مي كرديم . عراقيها پشت پنجره ها آواز مي خواندند ومي خنديدندو نمك بر جراحت دلمان مي ريختند.. روز بعد، همه با هم به خاطر نداشتن لباس مشكي ، لباس سبز به تن كرديم . عراقيها متوجه اين جريان نشدند، ولي منافقين وطن فروش اين قضيه را به عراقيها گزارش دادند. به همين جهت وحشتي كه از ما داشتند، سختگيري نكردند.
در دوران اسارت همواره با خود ميگفتيم: وقتي آزاد شديم، اين درد دلها را براي رهبرمان تعريف مي كنيم، اما وقتي تنها اميدمان را نيز از دست رفته ديديم، با جانشين پاكش پيمان بستيم كه گوش به فرمان امام گونه اش بسپاريم
غلامرضا مؤدب