صد افسوس

در روز چهاردهم خرداد 1368 كه خبر رحلت حضرت امام را شنيديم، نمي دانستيم چه كار بكنيم! سينه بزنيم، فرياد بزنيم، سرمان را به ديوار بكوبيم ، گريه كنيم يا بميريم؟ چهل روز عزا اعلام كرديم. عراقيها مي خواستند از بر گزاري مراسم عزاداري ما جلوگيري كنند، اما با ديدن وضعيت روحي ما ترسيدند و ما در آن چهل روز تا حدودي آزاد گذاشتند. ما آرزو داشتيم بعد ا زآزادي، خدمت امام برسيم تا دست بر سرمان بكشدو خستگي چندين سال اسارت را از تنمان در برد، اما صد افسوس...!
بهرام عبداللهي