آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۸۳۹۱
۱۱:۰۶

۱۳۸۸/۰۲/۲۲

واي پدر




روز چهارده خرداد1368 ،بچه هايي كه مسئول راديو بودند، با چشماني اشكبارو در حالي كه به سرو سينه مي زدند. به ما خبر دادند:« امام به ملكوت اعلي پيوست » انگار روزقيامت شده شده بود! آن چنان بچه ها به سرو سينه مي زدند كه چند نفربيهوش شدند و توسط عراقيها به بيمارستان انتقال يافتند. فريادهاي «واي پدر ، واي پدر ، يا مهدي و يا حسين» كل اردوگاه را به لرزه در آورده بود. بچه ها سر خود را ديوار مي كوبيدند و رهبر خود را صدا مي زدند. تا چهل روز ، خوراك ما اشك بود. درهمه حال امام را مي ديديم و او بود كه در هر زمان و در هرمكان ايمان و اطمينان را قلــوب ما جاري مي ساخت. آن روز قلبها شكست، چشمها گريست و قامتها خميد، اما همچنان به عشق او شكنجه هاي مزدوزان بعثي را تحمل مي كرديم. گويا بلال بوديم و در صحراي حجاز با فرياد«احد...احد....» پشت دشمن را مي شكستيم .
بعد از رحلت حضرت امام ، خود را حفظ كرديم اتحاد و همبستگي و دائماً اهداف وبيانات ايشان را به همديگر يادآوري مي كرديم . اما همه ي اميد و زندگي ما بود. بعداز رحلت او قسم ياد كرديم كه هرگز اهداف و آرمان متعالي ايشان را از ياد نبريم .


عبدالرحمن بحري- از فسا

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه