رسـاله

يكي از نيازهاي مبرم اسرا اطلاع داشتن از احكام شرعي بود. نه رساله در اختيار داشتيم و نه منبع معتبر. محيط اردوگاه بسته بود و ما هيچ منفذي به سوي جهان آزاد نداشتيم.
در بين بچه ها مي شد چند روحاني و طلته را ديد كه گاه به مسئله ها جواب مي دادند؛ اما باز هم خود اين برادران غالباً مسائل را با دودلي بيان مي كردند. در اردوگاه موصل يك در سال61 يكي از برادران كه به مسائل شرعي وارد بود جزده اي نوشت كه تا حدي جوابگوي بچه ها شد؛ اما باز هم بين افرادي كه مسئله و احكاممي گفتند، اختلاف وجود داشت. تا اينكه بچه ها تصميم گرفتند از طريق نامه مسائل شرعي را از خانواره هايشان در ايران بپرسند. نامه ها از زير سانسور رد شد. بعد از چندي جواب نامه ها آمد. بعضي از نامه ها از برادران روحاني آمده بود كه در لا به لاي مطلب نامه مسائل را نوشته بودندو بعضي از نامه ها هم از خانواده ها كه از روي رساله حضرت امام نوشته بودند. اين برنامه ها جمع آوري شدو به دست مسئول احكام شرعي اردوگاه داده شد. او خودش طلبه اي بود ازمشهد كه تسلط زيادي بر احكام داشت. با استفاده از مطلعات قبلي و نامه ها مجموعه اي درست كرد ه چيزي مثل رساله شدو بدين تربيب مقداري از مسائل حل شد.
از هر آسايشگاه يكي-دونفر پيش مسئول احكام رفتند. براي اموزش، تا جوابگوي كليه بچه ها بشوند. تا اينكه به لطف خدا بچه ها يك راديو به دست آوردند. بعد از آن مسئولين احكام هر روز برنامه احكام آقاي توسلي را كه توسط مسئول اخبار راديو نوشته مي شد يادداشت كرده و بعد از نماز مغرب براي بچه ها بيان مي كردند
جواد محمد پور