صبر

ما را به استخبـارت عراق در بغداد بردند؛ مخوف ترين جاي عراق . افرادي كه لباسهاي شخصي به تن داشتند،افتادند به جان ما. از ما مي خواستند به مسئولان مملكتي و رهبر ناسزا بگوييم. با كابل ، چوب ، باتوم برقي و هر چه كه دم دستشان بود، به سمت ما حمله ور شدند. حالا نزن كي بزن. ما هم توكل به خدا كرديم و از زدن حرفهاي مورد نظر آنها اجتناب ورزيديم.
تا سه روز اين قضايا ادامه داشت، بدون اينكه كاري از پيش ببرند. صبح روز چهارم يكي از آنان آمد و گفت:«من كاري با شما ندارم، فقط هر چه گفتم ، بايد انجام بدهيد و اگر خودداري كنيد همه شما را اعدام مي كنم. تعداد زيادي از خبرنگاران خارجي ايستاده اند. شما يكي – يكي بايد به سمت اتوبوسها برويد و وقتي به در اتوبوسها رسيديد بگوييد مرگ بر...» و آن نانجيب اسم امام عزيزمان را برد و گفت:«عاقبت كار شما، به اطاعت يا عدم اطاعت شما از آنچه مي گويم بستگي دارد»
اولين نفر به راه افتاد. او با حالتي خسته و كوفته و در حالي كه ظاهرش بيانگر شدت ضرب و شتم نيروهاي عراقي بود به در اتوبوس رسيد و رفت روي صندلي اول نشست بدون اينكه حرفي بزند يا شعاري بدهد. اسراي ديگر هم به تبعيت از او سوار اتوبوس شدند تا اينكه نوبت به من رسيد؛ خبرنگاران خارجي با حالتي كه نشان مي داد فهميده بودند چه بر سر اسراي ايراني آمده خاموش ايستاده بودند. آثار خشم و غضب در چهره ي نيروهاي عراقي به راحتي قابل تشخيص بود. من هم رفتم و سوار اتوبوس شدم. با آمدن چند نفر ديگر، اتوبوس تكميل شد و حركت كرد.
هنوز چند قدم از خبرنگاران خارجي دور نشده بوديم كه عراقيها عقده خود را بر سر اسراي دست بسته خالي كردند. من در همان لحظه اول، ضربه سنگيني را پشت سرم احساس كردم. سرباز عراقي گردنم را از پشت گرفته بود و به طرف پايين فشار مي داد. آنقدر فشار داد كه سرم به كف اتوبوس نزديك شد. او در حالي كه مرتب فحشهايي عربي مي داد و نعره مي كشيد مرا مي زد. اين بلايي بود كه سر همه آمد. دشمن در نهايت نامردي و قساوت بچه ها را در زير ضربات خود قرار داد. با پوتين به ساق پاي بچه ها لگد مي زدند، ريش بچه ها رامي كشيدند و چنان سيلي مي زدند كه كم ماند بود پرده هاي گوشمان پاره شود. راهي نداشتيم جز صبر ، صبري كه خدا به ما داده بود.

داوود گودرزي