چهل مؤمن

پائز سرد موصل، بانگ رحيل سر داده و خود را آماده ي رفتن مي كرد، زمستان سال 1361 فرا مي رسيد. اردوگاه موصل سه در آن زمان شششصد تا هفتصد اسير ايراني را در خود جا داده بود
برادري برنامه ريزي كرده بود دوازده سال نماز اشتباه خوانده شده ي خود را اعاده كند، ديگري نذر كرده بود با زماني كه آزاد مي شود،روزگار اسارت را روزه بدارد. او در آن زمان دومين سال روزه ي خود را مي گذراند. تعدادي نيز روزه ي قضا مي گرفتند و همه با تلاوت قرآن خود را از تنهايي در آورده وتجديد روحيه مي كردند.در آسايشگاه دوازده ، موصل سه، همين جو حاكم بود، يك بسيجي به نام « فتحفلي مسعودي»
از استان فارس با دنياي خلوصو صفاو برنامه ي نماز شب داشت. با وجود ممنوعيت داشتن كاغذ و قلم ، نام چهل مؤمن را بر كاغذي نوشته و در قنوت نماز شب براي آنان دعا مي كرد. آن باريكه ي كاغذ ، از حاشيه ي روزنامه اي بريده شده بود. نام بزرگ و روحبخش حضرت امام ( ره) در صدر اين ليست چهل نفره مي درخشيد. شهيد حاج آقا مصطفي خميني، شهيد مطهري، شهيد بهشتي، مقام رهبري و حجت الاسلام رفسنجاني از جمله اين گروه چهل نفره بودند.
صبح يكي از روزهاي پائيزي سربازان براي تفتيش و بازرسي اتاقها و آسايشگاه ها ، به جان پتو ها، كيسه هاي انفرادي و وسايل شخصي اندك اسرا افتادند. اندكي بعد ، پودر لباسشوي ، شكر، صابون ، كفش و لباس بود كه به اطراف پخش مي شدند. پس از دقايقي، مسعودي را خواستند. همه احتمال مي دادند شي ممنوعه اي از او كشف شده باشد، ولي كسي از آن اطّلاع دقيقي نداشت. پس از پرس و جو ، مشخص شد از اين بسيجي ، سنگي به شكل قلب به دست آمده كه نام امام به طرز زيبايي با ساييدن روي آن حك شده است. علاوه براين ، كاغذي ديده اند كه اسامي چهل مؤمن از جمله نام امام(ره) به صراحت در آن مكتوب است.
با خشونتي تمام و توصيف ناشدني ، وي را به زندان بردند. ستوانيار عثمان قضييه را پي يري كرد. بسيجي را روي ميزي قراردادند،گروهباني به نام نذير عبيد عباس با وزن بالاي صد كيلو گرم ، روي پاهاي او نشست، ديگري روي سينه و سومي دستهاي مسعودي را گرفت.
در پشت هر ضربه ي كابل و فايسقه ؤ دنيايي كينه خوابيده بود. ضربات آن چنان سنگين و سهمگين فرود مي آمد كه شدت درد باعث شد مسعودي با تمام قدرت سه نفر بعثي را از روي ميز به زير بيندازد. پايين افتادن آن يه نفر، بغضو خشم آنها را دو چندان كرد .اين ماجراي دردناك به ساعت ختم نشد و به روز و شب محدود نبود. آرامش از پيكر اين بسيجي رخت بر بست و ناله ي خدا خدا ، اضطرابو آه و ناله همدم وي شد.
او بايد با تعويض پستهاي نگهباني، خود را نيز براي از سر گرفتن ضربات آماده مي سافت. در چنين شرايطي، نه اينكه روز به كندي بگذرد ، اصالً غروب نمي كردو روز و شب يكي بود. حتي روز تاريكتر از شب بود. باعتها به كندي مي گذشتندو ثانيه شمارها از حركت ايستاده بودند.
دشمن در همان ساعات اوليه از مسعودي خواسته بود كه به امام توهين كند، ولي مگر تعصب مذهبي، روحيه ي بسيجي، مقاوممت و صبر مسعودي اجازه چنين چيزي مي داد؟!
مقاومت او واژه ي مقاومت را از پاي در آورده بود. يك هفته مسعودر در بدترين شرايط تاب آوردو خرد نشدن او،تعجب دوست و دشمن را برانگيخت .تا اينكه حجت الاسلام ابو ترابي ويي را راهنمايي كرد تا در پاسخ گويي به نحوي برخورد كند كه از لجاجت دشمن كاسته و از طرفي به مقدسات نيز كوچكترين اخانتي نشود. اين توصيه و انجام آن ، پايان شيرين اين قصه ي تلخ، بعد از يك هفته شكنجه و آه و ناله و درد بود.