نامه ها

نامه ها تنها وسيله ي ارتباط اسيران با خانواده و فاميل بود. نامه ها دو دسته بودند: نامه هاي سفيد، نامه هاي آبي رنگ.
نامه هاي سفيد و عادي براي سانسور بايد مدتي در وزارت دفاع عراق و در دست سانسور چيان سازمان منافقين مي ماند با پس از چند ماه به دست خانواره ها برسد، گو اينكه اين نامه نيز بايد يك نيمكره را طي مي كرد. برگ نامه ها از پيش چاپ شده بود. با هشت يا ده خط سفيد دعداد سطر براي ددو بدل كردن اطلاعات و حتي احوالپرسي درست و حسابي نيز كم بود.
نامه هاي آبي را فقط امضاء كرده وتاريخ مي زديم تا بدون عبود از مجراي سانسور به دست خانواره برسد. وسط نامه به زبان عربي ف فارسي وانگليسي « نگران براي خبر » چاپ شده بود.
همراه اين نامه ها الصاق عكس نيز ممكن بود. با وجود اينكه نامه ها مسير عريض و طويل سانسوررا طي كرده و بسياري از آنها از كانال سانسور خارج نمي شدند، باز هم مفيد بودند. علاوه بر ارسال اخبار، سلامت اسيران و خانواده ي آناي از ايران به عراق مي رسيدو براي نگهداري مطالب سياسي و اعتقادي، ملي، تاريخي، اخلاقي و احكام نيز مورد استفاده قرار مي گرفتند. به خاطر اينكه سربازان عراقي اصل نامه ها را مجاز و قانوني مي دانستند، شرشان كمتر به آنها مي رسيد و ار وجه ه قانوني آن براي حفظ پيامهاي امام(ره) ، سخنراني مسئولين جمهوري اسلامي، احكام، اطلاعات و اخبار استفاده ي شاياني مي شد. حتي زماني نامه ها با پلاستيك شفاف حلد گرفته مي شدو مانند كتاب مورد مطالعه قرار مي گرفت. يك نفر مسئول حفظ و نگهداري نامه ها بودواين مطالب را بين برادران پخش مي كردو قبل از باز شدن در اتاق ، به هنگام صبح ف آنها را جمع مي كرد.
برخي از اين مطالب مفيد، در جمع افراد اتاق، با حفظ مسائل امنيتي خوانده مي شد. نامه ها غالباض شادي آور و زماني نيز پيك مرگ بودند. خبر تلخ شهادت و جراحت و مرگ عزيزان و خانواده ها را به اطلاع طرف مقابل مي رساندند. تلخ تر اينكه ، زماني اين نامه ها مورد غضب و كينه ي منافقين قرار گرفته و آنها با دستبرد به نامه ها، خرهاي كذب را اضافه مي كردندو براي مدتي، خاطر اسير يا خانواده اي را مي آزردند.
در نامه اي ، براي يكي از اسراي اردوگاه موصل سه كه اهل استان يزد بود، نوشته بودند همسرت فوت كرده. اسير مظلوم، نگران از آسنده ي فرزندان خويش، جلسه ي ختم و پرسه گرفت و بعد از مدتي ف نامه ي همسر با تاريخ جديدي رسيد.
اگر نامه هاي آن تاريخ اردوگاه موصل سه را بررسي كنيم، متوجه مي شويم كه در تمامي نامه ها به طريقي ت مطلب مذكور اشاره شده و ذكر گشته كه همه چيز را در نامه ها ي ما قبول نكنيد.
يكي از سيرين ترين نامه ها، دريافت دو نامه از آيت الله مشكيني در اردوگاه موصل چهار بتود. مضمون پربار اين دو نامه، روح اميد در اردوگاه دميدو آسايشگاه به آسايشگاه و به طور نوبه اي مي چرخيد. افراد آن را مي خواندند و مي بوسيدند. اين دو نامه از ديد سانسورچيان عراقي پنهان مانده و عبور كرده بود