نماز

نماز، دلخوشي و تسلي وتسكين اسرا در عراق بود. اوايل، نماز جماعت با شكوه تمام و به طور حيثيتي برگزار مي شد و كمتر كسي در جماعت شركت نمي كرد. اگر كسي عذر داشت، حتي المقدور تا وقت نماز جماعت عذر را برطرف مي كرد. دشمني كه پيوسته از مجوس بودن و گبر بودن ايرانيان سخن مي راند. صفهاي نماز جماعت به تبليغات او مي خنديد.
نماز به اسيران روح مي بخشيد و اميد و نويد مي داد. نماز به پيكر بي رمق و بي جان اسرا جان مي بخشيد. نماز درس استقامت بود. مي گفتيم : تنها از تو كمك مي گيريم و تو را مي پرستيم. اگر استقامت را پايداري ، ايستادگي و قامت افراشته داشتن معني كنيم و نشكستن و كرنش نكردن، نماز بود كه اين درس را صبح و شام به ما مي داد. در بسياري موارد به اجبار تعطيل شد. اسرا قصد مقاومت در برابر خواسته دشمن را داشتند، ولي اين اين ايستادگي گران تمام مي شد. شايد به قيمت از دست دادن سلامت بسياري، از اين رو حجت الاسلام ابوترابي به استناد سيره ي بزرگان در زندانهاي زمان شاه و به استناد به حديث شريف « رفع و ما حكم به الشرع» از برادران خواستند نماز فردا را با شكوه تمام به جا آرند و سلامت خويش را حفظ كنند.
از آن پس نماز فردا با شكوه تمام برگزار شد. يك ساعت يا حداقل چهل دقيقه قبل از نماز ، همگي وضو گرفته، آماده شده و با قرائت و تلاوت قرآن و ذكر سلام و صلوات و دعا به استقبال نماز مي رفتند. در وقت نماز ، سكوت بر آسايشگاه و اردوگاه حاكم بود. سكوت چهل دقيقه اي و آمادگي براي نماز ، به خصوص در نماز صبح و نماز مغرب وعشاء روحاني بود. از طرفي، دراين چهل دقيقه سكوت قبل از نماز، تلاوت قرآن و خواندن دعا نيز زمينه ساز نماز بود.
فشار، سختي ، اذيت و آزار، نامردمي دشمن ، فراق و كمي و كاستي و شكنجه هاي دشمن، قلوب را رقيق و نمازها را با توجه و حضور ساخته بود. بسياري، با شروع بسم الله الرحمن الرّحيم خود را متصل به در ياي بيكران رحمت و عشق و اميد پنداشته و از آن اسارتكده ي تلخ جدا شده و اشكشان جاري مي شد.
بسياري، با ديده ي دل و با شروع سوره ي فاتحة الكتاب نقطه ي اميد را مي ديدند، اطمينان را مي ديدندو تشويش خاطر را پشت سر مي انداختند و دشمن را به هيچ مي انگاشتند و آينده ي روشن را نظاره مي كردند.
برخي ، قسمتي از پتو ي خود را بريده، سجاده اي درست كرده و گوشه اي را براي راز و نياز با معبود انتخاب مي كردند. ظهر، در گوشه اي را براي راز و نياز با معبود انتخاب مي كردند. ظهر، در آسايشگاهها باز بود و افراد با سجاده ي خويش، درآن تنگناي اسارت و شلوغي آسايشگاه، خلوت ترين جا را انتخاب مي كردند و سر بر آستان حضرت دوست مي ساييدند. هر چه داشتند مي گفتند و سينه و دل سبك مي ساختند. اگر دشمن نماز را از برادران اسير مي گرفت، زندگي و حيات آنها را گرفته بود. تمامي سؤالات را همين نماز و دعاها پاسخ مي داد و روح را سلامت نگه مي داشت و صيقل مي داد.