نذر

شيرين بود. تُپل و دوست داشتني . چندسالي بيشتر نداشت .بازيگوش بود. آن روز آفتابي مشغول ظرف شستن بودم . او هم مثل هميشه مشغول بازي ، براي لحظه اي غيبش زد. صدايش زدم . عبّاس ، عبّاس ...صدايي نيامد. دوباره او را صدا زدم . عبّاس كه صداي خنده كودكانه اش از بالاي پشت بام بلند شدمن اينجام مادر، بالاي پشت بام .وقتي او را ديدم ، كمي آرام شدم چطوري رفتي بالا؟ مواظب باش نيفتي .خنده اي كرد و خيلي سريع از لب بام به عقب رفت . من هم مشغول شستن ظرف ها شدم . صدايش كه گويا سوار اسب خيال بود،به گوش مي رسيد. گاهي جيغ مي كشيد و گاهي خاموش مي شد. هنوزقابلمه را نشسته بودم كه ناگهان فرياد دلخراش او مرا ميخكوب كرد. تاسرم را برگرداندم ، او را براي لحظه اي بين زمين و آسمان ديدم . يا اباالفضل !نقش بر زمين شد. به طرف او دويدم . زبانم بند آمده بود.مي خواستم فرياد بكشم . با تمام توان فرياد زدم :يا اباالفضل !كنارش زانو زدم . خودم را گم كرده بودم . چشمانش بسته بودند. باداد و فرياد، اعضاي ديگر خانواده را به كمك طلبيدم . همه جمع شدند. عبّاس حركت نمي كرد. چه بلايي به سر او آمده بود.ـ يا اباالفضل ! پسرم رو از تو مي خوام ...ثانيه ها به سختي مي گذشت . گويا كاري از دست هيچ كس برنمي آمد. همه نااميد شده بوديم . ياابالفضل ! همين گاوَم رو نذرت مي كنم . پسرم رو به من برگردون .عبّاس آرام دراز كشيده بود. نكند بچه نازنين من مرده ؟ با دو دست محكم به سرم كوبيدم .ـ ديديد، بچّه ام از دستم رفت !ناخودآگاه به طرف گاو رفتم . دستي به سر و رويش كشيدم . رو به آسمان از تَه ِ دل گفتم : آقا به خدا اين گاو را نذر تو كردم .دوباره برگشتم و كنار عبّاس زانو زدم . چشمانش بي حركت مانده بودند. او را آرام بلند كردم و در آغوش گرفتم . كجا مي بردمش ؟ كدام دكتر، روستا و دكتر؟ او را كاملاً در بغل گرفتم . از در بيرون دويدم ، بقيّه هم به دنبال من به بيرون دويدند، نمي دانستم به كجا مي دويدم . درميانة كوچه ايستادم . يعني نتوانستم بدوم . قطرات اشكم جاري شده بودند. اوّلين ، دومين و.... قطره اشكم بر روي صورت زيباي عباس چكيد. حس حركت در پلك هايش مرا به خود آورد. كاملاً محوچشمانش شدم . درست بود. آرام آرام چشمانش را باز كرد. همه دراطراف من ايستاده بودند. دستانش به حركت درآمدند. لبانش .... وزبان گشودنش مادر منو روي زمين بگذاريد... كجا داريد مي ريد؟حالا خنده اشك من ديدني شده بود. خنده و گريه . آرام بر روي زمين قرار گرفت . لباس هايش را تكاني داد. خاك ها را پاك كرد و به طرف خانه برگشت . همة ما متعجب شده بوديم . به دنبال او به طرف خانه آمديم . دوباره سر و صورتش را نگاه كردم . حتي خراشي برنداشته بود. از شدت خوشحالي رو به ديگران فرياد زدم : گاوم را آماده كنيد. بايد نذرم را اَدا كنم .