آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۴۲
۲۱:۳۵

۱۳۸۶/۰۱/۰۷

فرشته‌




آن‌سال‌در كلاس‌اوّل‌مدرسه شاهد درس‌مي‌خواندم‌. تعدادزيادي‌از بچّه‌هاي‌شهدا نيز آنجا بودند. همه ‌بچّه‌هاي‌مدرسه‌به‌آنهااحترام‌مي‌گذاشتند. بچّه‌هاي‌عادي‌سعي‌مي‌كردند حداقل‌ با يكي‌دونفر از آنها دوست‌شوند. من‌هم‌همين‌كار را كرده‌بودم‌. با چند نفراز فرزندان‌شاهد كلاسمان‌دوست‌شده‌بودم‌. آنها را خيلي‌دوست‌داشتم‌. چرا كه‌اين‌بچه‌ها جور ديگري‌بودند. آدم‌فكر مي‌كرد آنهافرشته‌هاي‌زميني‌هستند. واقعاً هم‌بودند. گاهي‌اوقات‌آرزو مي‌كردم‌اي‌كاش‌من‌هم‌فرزند شهيد بودم‌. بگذريم‌... هر روز وقتي‌سوارسرويس‌مي‌شديم‌، صندلي‌ِ خالي‌براي‌دوستانم‌نگه‌مي‌داشتم‌وبيشتر اوقات‌، خودم‌وسط‌ميني‌بوس‌مي‌ايستادم‌تا يكي‌از بچه‌هاي‌شهدا بنشيند. با سوار شدن‌بچه‌ها همه‌يك‌صدا فرياد مي‌زدند:ـ آقاي‌راننده‌بزن‌بريم‌تو دنده‌...آن‌روز، شايد اواسط‌سال‌بود، مثل‌هميشه‌همراه‌با بقية‌بچه‌هادويدم‌و سوار سرويس‌شدم‌. فرياد بچه‌ها بلند شد: آقاي‌....اما راننده‌توي‌خودش‌غرِق بود. حسين‌آقا را مي‌شناختم‌، كمي‌بابابام‌دوست‌بود. سر روي‌فرمان‌گذاشته‌بود و انتظار مي‌كشيد. رفتم‌جلو، دستم‌را روي‌شانه‌اش‌گذاشتم‌. حسين‌آقا گشنه‌مونه‌... چرا حركت‌نمي‌كني‌.سرش‌را آرام‌از روي‌فرمان‌بلند كرد. نگاهي‌به‌من‌انداخت‌.دستم‌را گرفت‌و به‌ميانه ‌ميني‌بوس‌آمد. رو به‌يكي‌از دانش‌آموزان‌گفت‌: بلند شو تا فاطمه‌بنشينه‌.دوستم‌با ناراحتي‌بلند شد. با اينكه‌نمي‌خواستم‌بنشينم‌، امّا به‌خاطر اينكه‌حسين‌آقا ناراحت‌نشود، در جاي‌خالي‌نشستم‌. بچه‌هايك‌جوري‌به‌من‌نگاه‌مي‌كردند. خودم‌تعجب‌كرده‌بودم‌. چي‌شده‌حسين‌آقا بعد از اين‌مدّت‌امروز به‌فكر من‌افتاده‌؟ راستش‌حسين‌آقاهميشه‌مي‌گفت‌:ـ بگذاريد روي‌صندلي‌ها بچّه‌هاي‌شاهد بنشينند. مخصوصاًآنهايي‌كه‌راهشان‌دور است‌...احترام‌خاصي‌به‌فرزندان‌شاهد مي‌گذاشت‌. و آن‌روز اگرچه‌درپوست‌خود نمي‌گنجيدم‌، اما كمي‌جا خورده‌بودم‌. خيابان‌هايكي‌يكي‌طي‌مي‌شدند و بچه‌ها هم‌پياده‌مي‌شدند. تا اينكه‌به‌محل‌ما نزديك‌شد. از روي‌صندلي‌بلند شدم‌.ماشين‌ترمز زد و من‌، بعد از خداحافظي‌از بچه‌ها، از ماشين‌پياده‌شدم‌. منتظر ماندم‌تا ماشين‌از برابرم‌حركت‌كند. به‌حسين‌آقا نگاه‌كردم‌. مرا زير نظر گرفته‌بود. فاطمه‌به‌مادرت‌سلام‌برسون‌.... شايد اومدم‌خونه‌تون‌و ماشين‌حركت‌كرد و و از من‌دور شد.توي‌فكر فرو رفته‌بودم‌. تا حالا حسين‌آقا به‌خانة‌ما نيامده‌بود.چرا امروز...؟وارد كوچه‌شدم‌. همينطور كه‌در فكر بودم‌، ناگهان‌از دور جمعيّت‌زيادي‌ را در ميانه ‌كوچه‌ديدم‌. نزديكتر رفتم‌. خداي‌من‌! اين‌همه‌مردم‌چرا در برابر خانه ما ايستاده‌اند؟ شروع‌كردم‌به‌دويدن‌. نزديكتر شدم‌.صداي‌گريه‌از درون‌خانه‌بلند بود. حجله‌اي‌زيبا در كنار ديوار قرارگرفته‌بود. و عكسي‌زيبا... خوب‌كه‌نگاه‌كردم‌چهره ‌زيباي‌پدرم‌...و با ديدن‌عكس‌پدر، تازه‌فهميدم‌چرا حسين‌آقا امروز...

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه