لولۀ توپ

با يك وجب قد و بالا همه را به ستوه آورده بود. منعش نمي كردي ديوار راست را مي گرفت مي رفت بالا. رستۀ ما زرهي بود، توپ خانه. هنوز خوب از سوراخ سمبه هاي كار ما سر در نمي آورد، روزي به او گفتم :«آن توپ را مي بيني؟» گفت:«آره» گفتم:«اين دفعه اگر شلوغ كني، وسايل را دست كاري كني، موقعي كه ما مشغول استراحت هستيم، نيايي كنار ما بخوابي مي اندازمت داخل لولۀ توپ مي فرستمت بروي عراق!» طفلي واقعاً فكر مي كرد اين كار عملي است. از آن به بعد، ديگر كسي صدايش را نشينيد.