آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۳۹
۲۱:۳۴

۱۳۸۶/۰۱/۰۷

بي ياور




با «حسين» در اردوگاه زندگي خوشي داشتيم. هم غذا بوديم و همقدم.
وقتي بيماري مسري پوستي گرفت، او را ايزوله كردند؛ در اتاقي تك و تنها افتاده و ملاقاتش ممنوع شد.
چند ماه بعد، روزي ديدم يك نفر جلو آسايشگاه روي زمين افتاده؛ اسكلتي كه پوست داشت و نفس مي‏كشيد.
نزديكش رفتم. حسين بود. سرش را بلند كردم و بر زانويم گذاشتم. زير لب گفت: «رضا جان! دارم مي‏ميرم. چند روز است كه هيچ نخورده‏ام».
خواستم بروم برايش آب و نان بياورم، گفت: «نمي‏توانم بخورم. قرار است مرا به بيمارستان ببرند؛ اما خودم مي‏دانم كه بيماريم كهنه شده و درماني ندارد».
اسهال خوني هم گرفته بود.
حسين ديگر نمي‏توانست صحبت را ادامه دهد. از من خواست كه سرش را بر زمين بگذارم.
چند روز از انتقالش به بيمارستان گذشته بود كه خبر آوردند: «حسين فضايي از دنيا رفته است».
و چه مظلوم و بي‏ياور!

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه