بي ياور

با «حسين» در اردوگاه زندگي خوشي داشتيم. هم غذا بوديم و همقدم.
وقتي بيماري مسري پوستي گرفت، او را ايزوله كردند؛ در اتاقي تك و تنها افتاده و ملاقاتش ممنوع شد.
چند ماه بعد، روزي ديدم يك نفر جلو آسايشگاه روي زمين افتاده؛ اسكلتي كه پوست داشت و نفس ميكشيد.
نزديكش رفتم. حسين بود. سرش را بلند كردم و بر زانويم گذاشتم. زير لب گفت: «رضا جان! دارم ميميرم. چند روز است كه هيچ نخوردهام».
خواستم بروم برايش آب و نان بياورم، گفت: «نميتوانم بخورم. قرار است مرا به بيمارستان ببرند؛ اما خودم ميدانم كه بيماريم كهنه شده و درماني ندارد».
اسهال خوني هم گرفته بود.
حسين ديگر نميتوانست صحبت را ادامه دهد. از من خواست كه سرش را بر زمين بگذارم.
چند روز از انتقالش به بيمارستان گذشته بود كه خبر آوردند: «حسين فضايي از دنيا رفته است».
و چه مظلوم و بيياور!