عرش رفتي، مواظب ضد هوايي ها باش

رو به قبله كه مي شد مثل اين كه روي باند پرواز نشسته و با گفتن تكبير، ديگر هيچ كس شك نداشت كه از روي زمين بلند شده است. خصوصاً در قنوت كه مثل ابر بهار گريه ميكرد.مثل بچه هاي پرد، مادر از دست داده. راستي راستي آدم حس مي كرد كه از آن نماز هاست كه دو ركعتش را خيلي ها نيم توانند به جابياورند. نمازش كه تمام مي شد محاصره اش مي كرديم، يكي از بچه ها مي گفت:«عرش رفتي، مواظب ضد هوايي ها باش» ديگري مي گفت:«اين قدر مي ري بالا يه دفعه پرت نشي پايين، بيفتي رو سرما».