صلواتي

پيرمرد ديگر كار را از حد به در برده بود. به خيال خودش مي خواست ثواب جمع كند. فكر مي كرد جبهه هم جايي مثل روستايشان است كه هر چه بگويي مردم بي چون و چرا انجام بدهند. هنوز بچه هاي بي ملاحضۀ جبهه را نمي شناخت. هر چند اويل آن ها با او اين قدر صريح نبودند. البته نه اين كه حالا توي ذوقش بزنند يا به او بي حرمتي كنند، نه، فقط قلقش دستشان آمده است. مثلاً ديگر هر بار مي خواست بلند شود و مقدمه چيني كند كه براي سلامتي ... يا دم به دم بر همه دم و از اين حرف ها كه خودتان بهتر مي دانيد، قبل از بر شمردن اين عبارت ها و رسيدن به اصل صلوات، دهانش را كه باز مي كرد، برادران صلوات را فرستاد بودند و پيرمدر ناچار خيلي زود سر جايش مي نشست. چيز يهم نيم توانست بگويد چون صلوات را فرستاده بودند. مدتي به همين منوال گذشت تا اين كه او روي دست بچه ها بلند شد! چطور؟ به اين ترتيب كه همان طور سر جايش هر كجا بود ناگهان مي گفت صلوات. به هر تقدير نسبت «صلواتي» را براي خود حفظ كرد.