نقد را بگير، نسيه را ول كن

رفيقي داشتيم به نام مصيب سعيدي هميشه اول غذا مي خورد بعد دعا مي كرد، دعايي را كه بچه ها قبل از غذا مي خواندند:«اللهم ارزقنا رزقنا حلالاً ...» يا دعاي فرج، توفير نمي كرد مي گفت:«نقد را بگير، نسيه را ول كن. دعا را بعد هم مي شود خواند، اما غذا سرد مي وشد و از دهان مي افتد. آن وقت با ضرب سمبه هم پايين نمي رود». سعيدي بعدها به شهادت رسيد.