نان و قلم

حرف هايي به افراد هيكل مند مي زدند به ضخامت چنار! و جالب اين كه هميشه چاقي و تنومندي را مستلزم خوش خواب و خوش خوراك بودن مي دانستيم. در حالي كه مادر مرده ها بعضي شان نه خواب داشتند نه خوراك! در عوض بچه هايي بودند مثل ني قليان كه دو، سه برابر آن ها مي خوردند و اصلاً جلب توجه نمي كردند. بحث و گفتگو هم فايده نداشت. با تقدير نمي شد در افتاد. سرنوشت آن ها هم اين طور رقم خورده بود. بايد چاره اي مي انديشيدند، نه همه از جنس سكوت و بي خيالي؛ زبان در دسترس تين وسيل بود. بسم الله. حالا دست پيش مي گرفتند كه پس نيفتند. ن و القلم و مايسطورن. جالب تر توضيح آن:«خدا هم يم گويد اول نان! بعد قلم و گاغذ بردار و بقيۀ خوردني ها و نوشيدني ها را بنويس!»