حضور
همسرم، شهيد محمدحسن‌فراتي‌عاشق‌شهادت‌و خدمت‌به‌اسلام‌ومسلمين‌بود. يك‌روز با من‌صحبت‌زيادي‌كرد و از من‌خواست‌كه‌از ايشان‌راضي‌باشم‌به‌ايشان‌گفتم: مگر از شما ناراضي‌هستم‌كه‌راضي‌شوم؟ ايشان‌گفتند:تاكنون‌چند بار به‌مرز شهادت‌نزديك‌شده‌ام‌ولي‌لايق‌آن‌نشده‌ام. احساس‌مي‌كنم‌كه‌شما از من‌ناراضي‌هستيد. سپس‌مرا قسم‌دادند كه‌از ايشان‌راضي‌باشم‌تا رحمت‌خداوند شامل‌ايشان‌شود.
به‌ايشان‌گفتم‌از خداوند مي‌خواهم‌هميشه‌سلامت‌باشيد ولي‌من‌از شمابسيار راضي‌هستم‌و به‌وجود شما افتخار مي‌كنم.
مقارن‌با عملّيات‌كربلاي5 ايشان‌اعزام‌شدند. از تمام‌فاميل‌خداحافظي‌كردند. حتي‌به‌بچه‌ها كه‌مدرسه‌بودند سر زدند و آنها را بوسيدند و سفارش‌كردند و رفتند.
يك‌روز بعد از اذان‌صبح‌كه‌روز عملّيات‌بود منزل‌همسايه‌زنگ‌زدند وگفتند كه‌اين‌تلفن‌آخر است‌كه‌مي‌زنم، دو تا نامه‌هم‌نوشته‌ام‌كه‌به‌دستتان‌مي‌رسد. اگر شهيد شدم‌تو را شفاعت‌مي‌كنم‌و اگر پيروز شديم‌تو را به‌كربلامي‌برم. ايشان‌رفتند و ديگر برنگشتند.
بعد از سفرِ آخرِ ايشان، من‌تا حدودي‌دچار مشكلات‌روزمره‌زندگي‌شدم.ايشان‌كه‌بود از عهده‌هر كاري‌برمي‌آمد. وسايل‌منزل‌را تعمير مي‌كرد و كارهاي‌ساختماني‌را انجام‌مي‌داد و از اين‌لحاظ‌هميشه‌آسوده‌بودم.
بعد از شهادت‌ايشان، همسايه‌ها يا اقوام‌و فاميل‌اين‌كارها را انجام مي‌دادند.ولي‌برايم‌سخت‌بود كه‌مزاحم‌آنها شوم، هرچند آنها به‌قول‌خودشان‌با جان‌ودل‌اين‌كارها را انجام‌مي‌دادند. ولي‌به‌هر حال‌زندگي‌سخت‌است‌و مشكلات‌بسيار!
زماني‌شيرهاي‌آب‌يكي‌پس‌از ديگري‌خراب‌مي‌شد و چكه‌مي‌كرد، از آن‌طرف‌بر اثر خشكسالي‌راديو مرتب‌مردم‌را دعوت‌به‌صرفه‌جويي‌مي‌كرد.
چند بار از همسايه‌خواستم‌كه‌بيايد و شيرها را نگاه‌كند. ولي‌ايشان‌فراموش‌مي‌كرد و من‌هم‌هيچ‌كاري‌از دستم‌ساخته‌نبود.
شب‌با حالت‌بغض‌آلودي‌خوابيدم. خواب‌ديدم‌كه‌ايشان‌آمد و تمام‌شيرهارا تعمير كرد و به‌من‌گفت:
«حاج‌خانم‌غصه‌نخور، اين‌هم‌از شيرهاي‌آب.»
صبح‌كه‌بيدار شدم‌با كمال‌تعجّب‌ديدم‌هيچ‌يك‌از شيرها چكه‌نمي‌كنند.بي‌اختيار گريه‌ام‌گرفت.