يا علي نصرالله

بساطي داشتيم با اسرا. يك مشت آدم! گردن كلفت، كشيده مثل چنار ـ بعضي بچه ها بايد قلاب مي گرفتند تا بتوانند توي صورتشان تف كنندـ كه بلند شده دنبال يك ديوانه راه افتاده آمده بودند منطقه و حالا خودشان را مي زدند به موش مردگي و از ترس مرگ هر چي مي گفتي تكرار و تقليد مي كردند. در ميان شعارها و حرف هاي حسابي، بودند برادراني كه همين جوري الكي عبارتي يا اسم كسي و جايي را با همان لحن و هيبت شعار مي گفتند و اين مادر مرده ها چنان جدي و با احساسات جواب مي دادند كه بيا و ببين؛ با اين تصور كه دل ما را بدست بياورند. مثلاً مي گفتيم دسته اول بگويند يا علي نصرالله، و دسته دوم يا محمود عطايي ـ هر دو اسم بچه هاي خودمان بود ـ و آن ها مي گفتند و دست تكان مي دادند.