تشويقش كن

پيراهن روي شلوار انداختن و لباس گشاد پوشيدن بر خلاف شهر و پشت جبهه آن جا خيلي معمول بود. بچه هايي كه مدام از كاري به كاري بروند و راحتي و آسايش را گويي خدا برآن ها حرام كرده بود طبعاً اين طوري بيشتر مي توانستند تحرك داشته باشند؛ اما بعضي ديگر حد را از اندازه به در مي بردند و آن قدر پيراهن را مثلاً بلند مي گرفتند كه درست تا روي زانويشان مي آمد. مزيد بر اين شورت هاي بلند و گشادي(= مامان دوز) بود كه تداركات مي داد. خصوصاً براي افرادي كه قد رشيدي هم نداشتند و جداً اين شورت ها به تنشان گريه مي كرد. آدم هاي نكته بين و ظريف هم كه چهار چشمي همه جا را زير نظر داشتند و از هيچ بهانه اي براي وقت خوش كردن روي گردان نبودند، وقتي با اين بچه ها روبه رو مي شدند مي گفتند:« تشويقش كن. اگر تشويقش كني زير شلواري مي شود».