آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۳۶۱
۲۱:۳۴

۱۳۸۶/۰۱/۰۷

شجاعت‌




اگر روزي‌گذر شما به‌روستاي‌«حسن‌آباد» دامغان‌افتاد، در قسمتي‌از خاك‌آن‌روستا دو درخت‌سر به‌فلك‌كشيده‌اي‌را مي‌بينيد كه‌برادر همسر شهيدم‌«محمود عبداللهي‌» به‌ياد و سفارش‌ايشان‌در آنجا كاشته‌است‌.
همسرم‌هميشه‌ديگران‌را به‌انجام‌كارهاي‌نيك‌سفارش‌مي‌كرد. او زندگي‌وهستي‌خويش‌را وقف‌اسلام‌كرده‌بود.
ايشان‌قبل‌از اينكه‌به‌جبهه‌بروند، اسمهاي‌مختلفي‌براي‌فرزندي‌كه‌در راه‌بود انتخاب‌نمود و مي‌گفت‌: اگر پسر بود چنين‌و اگر دختر بود چنان‌.
وقتي‌كه‌فرزند به‌دنيا آمد ايشان‌هم‌مرخصي‌گرفت‌و به‌دامغان‌آمد.شناسنامه‌كه‌آورد ديديم‌اسم‌بچه‌را «فاطمه‌» گذاشته‌است‌.
گفتم‌: شما كه‌اسمهاي‌ديگري‌انتخاب‌كرده‌بوديد. جواب‌داد! در جبهه‌كه‌بودم‌يك‌شب‌خواب‌ديدم‌خداوند فرزند دختري‌به‌من‌مي‌دهد و من‌اسم‌او رافاطمه‌مي‌گذارم‌. قبل‌از اينكه‌فرزندم‌متولّد شود در خواب‌اسم‌او را به‌من‌گفته‌اند!
فاطمه‌تك‌فرزند و تنها يادگار آن‌شهيد بزرگوار است‌.
به‌ياد دارم‌پس‌از اتمام‌مرخصي‌و اعزام‌مجدّد ايشان‌به‌جبهه‌هاي‌نبرد،چند روزي‌بيشتر طول‌نكشيد. يك‌شب‌خواب‌ديدم‌كه‌شهيد دوباره‌به‌دامغان‌برگشته‌است‌و در حاليكه‌فاطمه‌را مي‌بوسد، دو دسته‌گل‌دارد. يك‌دسته‌گل‌سبز و يك‌دسته‌گل‌قرمز. دسته‌گل‌سبز را به‌من‌داد و آن‌دسته‌گل‌سرخ‌را براي‌خودش‌نگه‌داشت‌.
آن‌شب‌از خواب‌پريدم‌و تا صبح‌گريه‌كردم‌. صبح‌خوابم‌را با چند نفر در ميان‌گذاشتم‌و حتي‌با امام‌جمعه‌شهرمان‌«حجت‌الاسلام‌ترابي‌» تلفني‌صحبت‌كردم‌.ايشان‌خوابم‌را چنين‌تعبير نمود كه‌:
«همسر شما با دادن‌دسته‌گل‌سبز، فرزندش‌را به‌شما سپرد و با بغل‌كردن‌دسته‌گل‌قرمز كه‌نشانه‌اين‌است‌، به‌شهادت‌مي‌رسند»
دو روز بعد، ايشان‌به‌شهادت‌رسيدند و خوابم‌تعبير شد.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه