دست محبت

بعد از شهادت حاجي هنوز هم، حضور او را به عينه در زندگي حس مي كنم. يادم مي آيد يك بار يكي از فرزندانمان، پس از گذشت روز سختي، در اوج تب مي سوخت. نيمه شب بود. همه توصيه مي كردند كه بچه را به دكتر برسانيم، اما من به دلايلي موافق اين كار نبودم.
نزديك نماز صبح گريه ام گرفت و خطاب به حاجي گفتم: «بي معرفت! دو دقيقه بيا اين بچه را نگه دار؟» نزديك صبح براي لحظه اي، نمي گويم خوابم برد، يقين دارم كه خوابم نبرد، حاجي براي لحظه اي آمد و بچه را از دست من گرفت و دو سه بار دست به سر او كشيد... وقتي من به خودم آمدم، ديدم تب بچه قطع شده است.
با خودم گفتم: اين حالت شايد نشانه هاي قبل از مرگ بچه باشد. آفتاب كه زد با حالت بي قراري و اشك و آه بچه را به دكتر رساندم. دكتر گفت: «اين بچه كه هيچ ناراحتي ندارد..».
راوي : همسر شهيد محمد ابراهيم همت