حديث دل/ مسمط

بـــــــر ســــــر كوي تو اي مي زده، ديوانه شدم عقل را رانـــــدم و وابستــــه ميخانه شدم

دور آن شمــــع دل افـــــــــــــروز چو پروانه شدم بـــــه هــواي شكن گيسوي تو شانه شدم

درد دل را بــــــه كـــــــــــه گويم كه دوايي بدهد مــن كـــــــه درويشم، ميخانه بود منزل من

دوستــــــــيّ رُخش آميختـــــــه انــــــدر گِل من از همـــه مُلك جهان، ميكده شد حاصل من

حــــــق ســــــــرافكنــــده شود در قِبَل باطل من كــــاش ميخــانه به اين تشنه صفايي بدهد

مـــــــــژده اي ســـــــــاكن بتخانه كه پيروز تويي يـــــارِ آتشكــــــده مستِ جهـــــانسوز تويي

خـــــــــادم صـــــــــــومعه فتنــــــــه برافروز تويي واقفِ ســـــــرّ صنمخـــــــانه مـــــرموز تويي

شــــــــايد آن شــــــاه، نــــوايي به گدايي بدهد ســـــ و سرّي است مرا با صنم باده فروش

گفت و گويــــي است كه نايش برسد بر دل گوش پيــــر صاحبدل ما گفت: "ازين رمز، خموش !

هـــــــر دو عالــــــم نكشد بـــــــ-ار امانت بر دوش دست‏تقــــــدير بـــــه ميخواره نوايي بدهد"

اي گـــل بـــــــــاغ وفـــــــــــــا، درد مرا درمان كن جـــــرعــــــــه اي ريز و مرا بنده نافرمان كن

راز ميخوارگــــــــي‏ام از همــــــــــه كس پنهان كن گــــــوشه چشم به حال من بي‏سامان كن

باشد آن شــــــــاهد دلــــــــــــــدار سرايي بدهد يــــــادگاري كه در آن منزل درويشان است

درد عشــــــــــــــــّاق قلندر به همين درمان است طـــــــاير قدس بر اين منزلِ دل، دربان است

حضرت روحِ قُدُس منتظــــــر فــــــرمــــــــان است تــــا كـــــه درويش خـــــرابات صلايي بدهد

پـــــــرده بــــــــــرداشت ز اســــرار ازل، پيـــر مغان بــــــاز شد در بـــــــرِ رندان، گره فاشِ نهان

راز هستــــــي بگشــــــود از كـــــــــــرم درويشان غــــــم فـــــــــــرو ريخت ز دامان بلند ايشان

دوست شــــــايد كـــــــــــه به دريوزه ردايي بدهد ســــــاغر از دست من افتاد، دوايي برسان

راه پيـــــدا نكنــــــم، راهنمــــــايي بــــــرســـــان گــــــــر وفايـــــي نبود در تو، جفايي برسان

از مــــــن غمــــــــزده بـــــ-ر پير، ندايـــي برسان كــــه به ايــن مي زده در ميكده جايي بدهد