غم يار/ غزل

بـــــــاده از پيمانه دلدار، هشياري ندارد بي‏خـــودي از نوش اين پيمانه، بيداري ندارد

چشم بيمار تو هر كس را به بيماري كشاند تا ابـــــــد اين عاشق بيمار، بيماري ندارد

عاشق از هر چيز جز دلدار، دل بركنده خامش چونكه با خود جز حديث عشق، گفتاري ندارد

بــــا كـه بتوان گفت از شيريني درد غم يار جز غــــم دلدار، عاشق‏پيشه غمخواري ندارد

بر ســــر بــــالين بيمار رخت، روزي گذر كن بين كه جز عشق تو بر بالين، پرستاري ندارد

لطف كن اي دوست، از رخ پرده بگشا، ناز كم كن دل تمنــايي ز دلبر غير ديداري ندارد