ُسن ختام(غزل)/امام خميني

الا يا ايها الساقي! ز مـــي پُر ســــاز جامم را كه از جـــانم فــــرو ريزد، هواي ننگ و نامم را

از آن مي ريز در جـــامم كــه جانم را فنا سازد برون سازد ز هستي، هسته نيرنگ و دامم را

از آن مي ده كه جانم را ز قيد خود رها سازد به خود گيـــرد زمـــــامم را، فرو ريزد مقامم را

از آن مي ده كــه در خلوتگـــــه رندان بيحرمت به هم كــوبد سجودم را، به هم ريزد قيامم را

نبـــــودي در حـــريمِ قدسِ گلــــرويان ميخــانه كه از هـــر روزنـــي آيم، گلي گيرد لجامم را

روم در جـــرگه پيران از خــــــود بي‏خبر، شايد برون ســـازند از جــانم، به مي افكار خامم را

تـــو اي پيــــك سبكباران دريــــاي عدم، از من به دريادارِ آن وادي، رســـان مدح و سلامم را

به ســـاغر ختم كردم اين عدم اندر عدم نامه به پيرِ صومعه بــــرگو: ببين حُسن ختــامم را