چشم بيمار/امام خميني(ره)

من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شرري كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم خــــرقــــه پيــــر خـــراباتي و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد از دم رنــــد مــــي‏آلــــوده مــــَددكار شدم

بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادي بكنم مـــن كـــه با دستِ بت ميكده، بيدار شدم