عمرها شد / سليم ختلاني/گزيده سروده هاي شاعران شاهد تاجيكستان
از بهار عيش بيرون آورم گر ياد را
در گلويم بند اندازد، نفس فرياد را
تا سياست پرده ادراك بايد رخنه كرد
كي جنون مي پرورد انديشه آزاد را
عمرها شد در وفا شاگردي دل مي كشم
وه كه خون كردم در اين محنت سرا استاد را
در بهاي ذوق بر ساز تأمل مي زدم
مشورت بر مطلبم مي داد رو بيداد را
شاد بودن اعتماد كافي دولت نبود
غفلتم تا همنفس شد خاطر ناشاد را
معني حكمت نمي بينم به تحقيق آشكار
خاك ره مي بايد آخر عقل استعداد را