اي مهربان! / زينب چوقادي

براي امام راحل

اي مهربان! هواي تو را دارم
آيا تو هم هواي مرا داري؟
يك تكّه ازنگاه تو پيشم هست
آن هـم به احترام وفـاداري
ديشب تمام ثانيه ها گفتند
تا چشم هاي او دو قدم راه است
آنوقت، تيك ـ تاك، و ديگر هيچ
پـژواك لحظه هـاي دل آزاري
هرچند بُعد فاصله كوتاه است
اين دور و بر به سوي تو راهي نيست
تو آن طرف ميان حقيقت ها
من اين طرف، كنار رياكاري

بايد كه در خيال تو جاري بود
تا فصل هاي دورتري پر زد
اي اتّفاِ هر چه كه بي مانند!
شد بال هاي ما همه، تكراري
من در ميان اين قفس، افسرده،
با روزهاي خسته ي بي پرواز
اي مهربان هواي تو را دارم
آيا تو هم هواي مرا داري؟