آه اي پرندگان! / محمدرضا رحيمي

عشق هاي كاغذي از تغزّل سراب
خوب جلوه كرده اند در سكوت آفتاب
چشم هاي بي فروغ در حريم سايه ها
آبشار بي شكوه، جلوه هاي اضطراب
دستهاي ناتوان، منقطع ز بي كران
تشنه ي محبت اند، در جمود لطف آب
مجلس سماعمان، رقص سرخ و نابمان
بي ترانه هاي سبز، بي ترنّم شراب
يادي از ستارگان، نيست در فضاي شهر
يك غروب بي كران، يك غروب پر شتاب
آه اي پرندگان! فاتحان آسمان
باز وقت رفتن است، تا نماز آفتاب