آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۰۶۲۱
۱۱:۴۳

۱۴۰۵/۰۶/۲۵

تکاور کوچک نیروی دریایی؛ روایتی از روح بزرگ یک نوجوان شهید

شهید مهدی بحرانی، نه تنها یک نام در شناسنامه که روایتی از جهش‌های بلند در مسیر کمال است. او که در عنفوان نوجوانی، عنوان «تکاور کوچک» را از فرماندهان و همرزمان خود در نیروی دریایی سپاه وام گرفت، امروز الگویی است برای تمام نوجوانانی که در آستانه سال تحصیلی جدید، به دنبال مسیری روشن برای بالندگی هستند. پدر این شهید والامقام، در روایتی شنیدنی، از اراده پولادین و منش انسانی فرزندش می‌گوید که چگونه با اخلاق، قانون‌مندی و بصیرت، در میدان عمل نیز پیشتاز بود.


به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ پدر شهید نوجوان مهدی بحرانی می‌گوید: ما همه سهم خداییم و او امانتی بود که خداوند به ما بخشید. من به عنوان پدری که شاهد رشد این نهال بودم، نه از سرِ احساسات شخصی، بلکه با نگاه به حقیقتِ وجودی‌اش می‌گویم؛ مهدی در امورات نظامی و اخلاقی، جهشی حرکت کرد. او از آن دست نوجوانانی بود که گویی برای پریدن، زمین برایش کوچک بود.

تکاور کوچک نیروی دریایی؛ روایتی از روح بزرگ یک نوجوان شهید

تکاور کوچولوی نیروی دریایی

خاطرات آن روز‌ها هنوز در ذهن من و همرزمانش زنده است. در حالی که سن و سالش اندک بود، مسئولین بسیج و سپاه با دیدن لیاقت و آموزش‌پذیری‌اش، حکم رسمی‌اش را صادر کردند. تصور کنید نوجوانی را که اسلحه کلاشینکف و کلت تحویل می‌گرفت و در منطقه ساحلی «دیر»، از غروب تا صبح به تنهایی نگهبانی می‌داد. این اعتماد، تنها به خاطر شجاعت او نبود، بلکه ناشی از سنگینی و متانتی بود که در وجودش موج می‌زد. همه او را «تکاور کوچولوی نیروی دریایی سپاه» خطاب می‌کردند؛ لقبی که نه به تعارف، که به پاس عملکرد درخشانش در آموزش نیرو‌ها و مهارتش به عنوان ناجی غریق به او دادند.

رمز و راز یک سجده

خاطره‌ای در دلم مانده که هیچ‌گاه از یاد نمی‌برم؛ شبی در سنگر، مهدی پای مرا بوسید. وقتی با تعجب پرسیدم چرا این کار را می‌کنی، گفت: «بابا، شنیدم هر کس پای پدرش را ببوسد، به آرزویش می‌رسد.» آن روز نپرسیدم آرزویش چیست، اما امروز می‌دانم که آن آرزو، هرچه بود، او را به مقصد رساند.

الگویی برای نسل امروز

اگر بخواهم مهدی را برای نسل امروز، برای دانش‌آموزانی که در آستانه مهرماه هستند تعریف کنم، باید از سه ویژگی بگویم: «ادب، قانون‌مندی و بی‌حاشیه بودن». او اهل هیاهو و دعوا نبود. حتی در رانندگی با موتورسیکلتش، مراقب بود و قانون را رعایت می‌کرد. مهدی در مسجد، مؤذن بود و نوحه‌خوان؛ او پیوند عجیبی میان کار‌های فرهنگی و جهاد برقرار کرده بود. رفیق بود، احترام معلم را نگه می‌داشت و در ورزش نیز، عضو متعهد تیم فوتبال بود.

فرزندم، تکاور کوچک جبهه‌ها بود؛ نه به خاطر قد و قامتش، که به خاطر وسعتِ روحش. او نشان داد که برای بزرگ بودن، شناسنامه ملاک نیست؛ آنچه تعیین‌کننده است، میزان ارادت به حق و ایستادگی در مسیر ارزش‌هاست. امروز جای خالی او با یاد و نامش در میان دوستان و هم‌کلاسی‌هایش پر است و من، مفتخرم که پسری چنین آزاده را در مسیر شهدا تقدیم کرده‌ام.

 

خبرنگار: سارا طاهری 


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه