لباسِ جامانده و داغِ فراق؛ روایتِ پروازِ شهید محمدرضا زمانی
مرزهای آبی ایران، حالا مزارِ خاطراتِ مردی است که برای امنیت این خاک، از آرامش خانه گذشت. شهید «محمدرضا زمانی»، از تبار نخلهای استوار دالکی، نه تنها مدافعی مقتدر در دریابانی چابهار بود، بلکه نمادِ مهر و تواضع در میان خانوادهاش. آنچه در ادامه میخوانید، روایتی است از آخرین وداعِ این افسر غیور با همسرش و لحظاتی که عطرِ لباسِ مانده بر بند، تنها تسلایِ بازماندگان شد.
به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ شهید محمدرضا زمانی، فرزندِ برومندِ دیار دالکی بوشهر، جوانی بود که واژه «تعهد» را در میدان عمل معنا کرد. او که در سال ۱۳۷۷ دیده به جهان گشوده بود، پس از پایان دوران تحصیل، مسیر خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی را برگزید و ردای پاسداری از آبهای نیلگون خلیج فارس را بر تن کرد. او در دریابانی چابهار، نه تنها یک افسرِ نگهبانِ هوشیار، بلکه سربازی بود که غیرتِ بوشهری را در دورترین نقاط مرزی کشور، با صلابت به نمایش میگذاشت.
این مدافعِ غیور امنیت، سرانجام در ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، در کورانِ «جنگ رمضان» و در رویارویی با استکبار جهانی و ایادیِ صهیونیست، بر سرِ پیمانِ خود ایستاد و به خیلِ شهیدانِ راهِ حق پیوست. پیکرِ پاکِ او، امروز در زادگاهش دالکی، به عنوانِ سندی از غیرتِ مردانِ بوشهری، در خاک آرام گرفته است.
همسر شهید در بیان خاطراتش با مرور روزهایِ دوری و دلتنگی، تصویری از سیمایِ بااخلاقِ او را اینگونه ترسیم میکند: دوری، بخش جداییناپذیرِ زندگی ما بود، اما هربار که محمدرضا به خانه میآمد، انگار خستگیِ ماهها ماموریت را با یک لبخندِ ساده از تنِ من و خودش میزدود. زیباترین تصویر از او برای من، بوسهای بود که هر بار بر دستانِ پدر و مادرش مینشاند؛ احترامی که هیچگاه فراموش نمیکرد.
ادامه صحبتهای خانواده شهید را در کلیپ زیر مشاهده میکنید:
