مردی که پروانه انقلاب شد؛ از رانندگی تا شهادت در ۲۳ بهمن57
شهید احمد آقابابایی، جوان اهل محلات که پس از مرگ پدر، نانآور خانواده شد و از رانندگی تا بنایی هر کاری کرد، در اولین سال زندگی مشترک و در اوج شادی تولد فرزندش، راهی تظاهرات ۲۳ بهمن تهران شد. او که هرگز چهره دخترش را ندید، در آستانه پیروزی انقلاب، در حال کمک به مجروحان به شهادت رسید و خونش، سند زنده ایستادگی مردم در روزهای پایانی رژیم پهلوی شد.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ در ایام پربرکت و حماسهساز دهه فجر، که طلوع خورشید انقلاب اسلامی و تجدید خاطرهی شکوهمندترین قیام مردمی قرن را گرامی میداریم، یاد و خاطرهی آنان که با خون پاک خود، نهال نوپای این انقلاب را آبیاری کردند، بیش از هر زمان دیگری زنده و جاری است. انقلابی که با رهبری حکیمانهی امام خمینی(ره) و فداکاریهای بینظیر ملت ایران به ثمر نشست، تنها با حضور آگاهانه و ایثارگرانهی هزاران زن و مردی ممکن شد که در صحنههای مبارزه، از هیچ کوششی دریغ نکردند. در این میان، شهدای روزهای پایانی پیروزی انقلاب، نمادهایی بیبدیل از شوق وصال به آرمانهای الهی و عشق به آزادی هستند؛ کسانی که در آستانهی تحقق آرمانهای ملت، پروانهوار، جان بر کف در طوفان حوادث ایستادند و با شهادت خود، سند جاودانهی پیروزی حق بر باطل را امضا کردند.
در آستانهی چهل و ششمین سالگرد این پیروزی بزرگ، بر آنیم تا زندگی یکی از این شیرمردان گمنام را مرور کنیم: شهید احمد آقابابایی، جوانی از خطهی محلات که در اوج روزهای انقلاب، در حالی که تازه آغاز زندگی مشترک خود را تجربه میکرد، با عزمی راسخ در صف مبارزه قرار گرفت و در ۲۳ بهمن ۱۳۵۷، در آستانهی پیروزی نهایی، به ملکوت اعلی پیوست. روایت زندگی کوتاه اما پربار او، جلوهای است از مسئولیتپذیری، فداکاری و عشق به مردم که در روزهای سرنوشتساز انقلاب، در وجود هزاران جوان میهنمان متجلی شد.
شهید احمد آقابابایی در سال ۱۳۳۵ در یک خانواده کشاورز، زحمتکش و مذهبی در محلات دیده به جهان گشود. او در دامان خانوادهای پر مهر و محبت رشد کرد و از همان کودکی با ارزشهای دینی و اخلاقی آشنا شد.
تحصیل و کار
وی تحصیلات خود را تا پایان دوره ابتدایی ادامه داد، اما به دلیل فوت پدر و ضرورت تأمین معاش خانواده، ناچار به ترک تحصیل شد. از نوجوانی مسئولیت سنگین سرپرستی خانواده را بر عهده گرفت و برای تأمین مخارج، به کارهای گوناگونی چون کشاورزی، بنایی، دامداری و از ۱۶ سالگی به رانندگی روی آورد. پس از پایان خدمت سربازی، به کار آزاد و به ویژه در زمینه اجارهدادن ظروف (ظروف کرایه) در تهران مشغول شد.
ازدواج و تشکیل خانواده
احمد در سال ۱۳۵۷ و در اوج روزهای انقلاب، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک فرزند دختر بود، اما او هرگز موفق به دیدار فرزندش نشد؛ زیرا تنها شش ماه پس از آغاز زندگی مشترک به فیض شهادت نائل آمد.
فعالیتهای انقلابی
از آنجا که شاهد ظلمهای رژیم پهلوی بود، تنفر از ستم در وجودش شعله میکشید. با اوجگیری انقلاب اسلامی، به صورت فعال به صف مبارزه پیوست و در راهپیماییها و تظاهرات علیه رژیم حضور مستمر داشت. او در پخش اعلامیهها و نوارهای سخنرانیهای امام خمینی(ره) و نیز نوشتن شعار بر دیوارها مشارکت مؤثر داشت.
نحوه شهادت
سرانجام، در روز ۲۳ بهمن ماه سال ۱۳۵۷ و در آستانه پیروزی نهایی انقلاب اسلامی، در جریان تظاهرات مردمی در تهران، در حالی که مشغول کمک به همنوعان مجروح بود، مورد هدف گلوله مأموران رژیم پهلوی قرار گرفت و به درجه رفیع شهادت نائل گردید. او یکی از آخرین شهدای روزهای پیروزی انقلاب است.
ویژگیهای اخلاقی و یادگارها
- مسئولیتپذیر و فداکار: از نوجوانی بار سنگین زندگی خانواده را بر دوش کشید.
- خوشرفتار و محترم: احترام به والدین و همنوعان از ویژگیهای بارز او بود.
- انقلابی مصمم: همسرش میگوید: «همیشه در راهپیماییها شرکت مینمود و به دیگران توصیه میکرد که برای پیروزی انقلاب باید در صحنه حاضر شد و اگر لازم باشد، خون داد.»
وصیت و پیام
از این شهید بزرگوار وصیت نامه مکتوبی به جای نمانده است، اما عمل و شهادتش، خود گویاترین پیام است. فرزند شهید که هرگز چهره پدر را ندیده، میگوید: «تنها آرزویم این است که در قیامت، پدرم را ملاقات کنم.»
انتهای پیام/
