راننده ای که آمبولانس انقلاب بود؛ از روزه برای پدر تا شهادت در حین نجات مجروحان

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید احمد آقابابایی متولد ۱۳۳۵ محلات، از نوجوانی پس از فوت پدر، مسئولیت تأمین خانواده را بر عهده گرفت و با کارهای مختلفی از کشاورزی تا رانندگی امرار معاش کرد. وی در سال ۱۳۵۷ و در اوج انقلاب اسلامی ازدواج کرد و صاحب یک فرزند دختر شد، اما هرگز موفق به دیدار او نشد.

این شهید که به عنوان راننده در یک مغازه ظروف‌کرایه در تهران کار می‌کرد، با شعله‌ور شدن آتش انقلاب، به صف مبارزان پیوست و در تظاهرات‌ها فعالانه شرکت می‌کرد. در روزهای پایانی انقلاب، وانت خود را به آمبولانس مجروحان تبدیل کرده بود. سرانجام در ۲۳ بهمن ۱۳۵۷، در حالی که مشغول حمل مجروحان به بیمارستان بود، از پشت مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از دوازده روز تحمل کما، به شهادت رسید. پیکر پاکش در خاوه اردهال کاشان آرام گرفت.

یکی از خاطرات به‌یادماندنی از شهید احمد آقابابایی، دگرگونی تدریجی او از یک جوان ناراحت از وضع موجود به یک مبارز فعال انقلابی است. در فضای ملتهب و تبلیغات سنگین طرفداری از رژیم در آن زمان، او ابتدا از اعتراضات ناراحت بود و می‌گفت: «حالا که همه را قتل‌عام می‌کنند، نباید اعتراض کرد؟» اما با گذشت زمان و درک عمق فجایع رژیم پهلوی، خود به یکی از مبارزان پیوست و در تظاهرات‌ها حضور یافت.

پایان خدمت در لباس رانندگی مجروحان
شهید آقابابایی در یک مغازه ظروف‌کرایه در امیریه به عنوان راننده کار می‌کرد. در روزهای آخر، صاحب مغازه با توجه به اینکه او همسر و فرزند داشت، به او نصیحت کرد که به تظاهرات نرود. اما شهید در پاسخ گفت: «حاج‌آقا، شما مکه و زیارت رفته‌اید، دیگر آرزویی ندارید. دل از این دنیا بکنید و بیایید برویم.» این جمله، نشان از عزم راسخ و ایثار او داشت.

نحوه شهادت: هدف گرفتن پشت یک ناجی
نحوه شهادت او، خود روایتی از ایثار است. در روز تظاهرات، او با وانت خود مشغول حمل مجروحان به بیمارستان بود که از پشت مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پس از انتقال به بیمارستان بانک ملی ایران، به مدت ۱۱ تا ۱۲ روز در حالت کما بود و سپس به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاکش به زادگاهش، خاوه اردهال (کاشان) منتقل و در کنار مسجد ابن‌قریه به خاک سپرده شد.

نکته اخلاقی: روزه برای پدر فوت‌شده
از ویژگی‌های معنوی او این بود که در دوران سربازی‌اش، چهار ماه روزه مستحبی گرفته بود. وقتی خواهرش پرسید: «چرا روزه می‌گیری؟ تو که روزه قضا نداری»، پاسخ داد: «برای پدرم روزه می‌گیرم که فوت کرده.» این عمل، نشان از روحیه لطیف و توجه او به مسائل معنوی و احترام به والدین داشت.

انتهای پیام/