آذربایجان شرقی - ایثار و شهادت

همزمان با سالگرد شهادت شهید رسول حیدری، دست‌نوشته‌ای به جا مانده از او برای نخستین‌بار در اختیار عموم قرار گرفت؛ یادگاری صمیمی که روایتگر ایمان، آرامش و نگاه عمیق او به راهی است که آگاهانه برگزید.

شهید مختار علی برزگر، مردی از دل روستا و از تبار ایمان و غیرت، که با دستانی پینه‌بسته و دلی آکنده از عشق اهل‌بیت (ع)، مسیر زندگی‌اش را از کار و رنج، به آگاهی و در نهایت به شهادت رساند.

همزمان با سالگرد شهادت معلم شهید محمدجعفر محمدجعفرزاده کوچه، مروری دوباره داریم بر زندگی مردی که از کلاس درس و محراب قرآن، به میدان ایستادگی و نهایتاً به قله شهادت رسید؛ معلمی که آموزش، دیانت و مبارزه را در عمل معنا کرد.

در سالگرد شهادت دکتر ناصرالدین نیک‌نامی، مسئول محور عملیاتی هویزه، نام مردی را مرور می‌کنیم که از دانشگاه‌های تهران و آمریکا تا خاکریز‌های جنوب، راهی واحد را پیمود؛ راه ایمان، جهاد و نهایتاً شهادت. او اندیشمندی بود که رساله دکترایش «شهادت» نام داشت و سرانجام، خود تفسیر عینی همان واژه شد.

در سالگرد شهادت نوجوانی که شعور را زودتر از قد کشیدن آموخته بود، از یوسف ناظری عنصرودی می‌نویسیم؛ دانش‌آموزی اهل کتاب و ایمان که در روز‌های پرالتهاب انقلاب، اعلامیه‌های امام را با خون خود امضا کرد و در ۲۵ بهمن ۱۳۵۷، نامش را در فهرست شهدای تبریز جاودانه ساخت.

این روایت، در سالروز شهادت یوسف، بازخوانیِ شبی است که یک کودک ده‌ساله، میان صدای تانک‌ها، رگبار گلوله‌ها و الله‌اکبر‌های مردم، برای همیشه با معنای شهادت روبه‌رو شد؛ شبی که برادرش رفت و دیگر بازنگشت.

در سالگرد شهادت شهید والامقام جلال محمدنژاد، این روایت از زبان برادر کوچک‌تر اوست؛ روایتی نزدیک و بی‌واسطه از روزهایی که انقلاب به خون نشسته بود و جلال، از میدان شهدا تا میدان ثریا، لحظه‌ای مردم را تنها نگذاشت.

همزمان با سالگرد شهادت شهید والامقام جلال محمدنژاد، مبارزی برخاسته از متن مردم که از قیام ۱۵ خرداد تا روز‌های سرنوشت‌ساز پیروزی انقلاب اسلامی در صحنه حضور داشت، زندگی‌نامه این شهید انقلابی مرور می‌شود؛ مردی که سرانجام در شب بیستم بهمن ۱۳۵۷ و در میدان ثریا، خون خود را نثار نهضت امام خمینی (ره) کرد.

محمدباقر زرین در این نامه، پس از گذشت نزدیک به یک ماه از دوری، با یاد خانواده و سلام به پدر و مادر، از نرسیدن پاسخ نامه‌هایش گلایه می‌کند و چشم‌انتظار خبری از عزیزانش می‌ماند.

آخرین دیدار خواهر با شهید رجب عیار رنگ وداع داشت؛ او از شهادت گفت، از پیروزی گفت و از آماده‌بودن برای رفتن. چند روز بعد، گویی سخنش به واقعیت پیوست؛ رجب رفت و جانش را پیشکشِ اسلام و وطن کرد.