آذربایجان شرقی - ایثار و شهادت

از پس از فوت پدر در کودکی تا ایستادگی در برابر دشمن بعث؛ امروز سالروز شهادت شهید خلیل حیدری فارفار را گرامی می‌داریم؛ قهرمانی که زندگی‌اش را وقف خدمت به خانواده، دین و میهن کرد.

همزمان با موج گسترده ابراز ارادت مردم به «شهید ایران»، شهر تبریز شاهد حضور پرشور جاماندگان مراسم بدرقه بود؛ مردمی که با شرکت در راهپیمایی باشکوه، بار دیگر وفاداری، اندوه و حماسه خود را در قاب‌هایی ماندگار به نمایش گذاشتند.

نامه پیش‌رو، درد‌دل‌های صادقانه و شیرینِ شهیدی است که از جبهه‌های نبرد، با زبانی ساده و پُر از مهر، برای خانواده‌اش به یادگار مانده است؛ نامه‌ای که در آن، از دوری و دلتنگی تا تعبیر یک خوابِ شیرین، همه چیز را با «پدر و مادر مهربان‌تر از جانش» در میان می‌گذارد.

گاه میانِ دلبستگی‌های زمین و تکلیفِ آسمان، فاصله‌ای است به باریکی یک تصمیم؛ تصمیمی که شهید «قربانعلی» را از آغوش گرم خانواده به کوه‌های سرد و پرمخاطره کردستان کشاند. این نوشتار، بازخوانیِ آخرین دیدار و وداعِ تلخ و شیرین با رزمنده‌ای است که جاذبه‌ی شهادت، او را تا معراجِ بی‌سری پیش برد و حسرتِ یک نگاهِ آخر را بر دلِ کسانش باقی گذاشت.

«در تاریخ ۱۰ مرداد ۱۳۵۹ به محاصره نیروهای کومله درآمدند؛ پس از یک درگیری شدید همگی اسیر شدند و چندی بعد قربانعلی نجد ورجوی نیز در میان شهدایی بود که با قساوت به شهادت رسیدند.»

همزمان با ظهر عاشورا، عزاداران حسینی در خیابان‌های تبریز با برپایی نماز جماعت ظهر عاشورا، یاد و خاطره آخرین نماز حضرت امام حسین(ع) و یاران باوفایش در صحرای کربلا را گرامی داشتند.

رئیس‌جمهور همزمان با روز عاشورای حسینی با حضور در مسجد حاج احمد تبریز، در جمع عزاداران این شهر به سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین (ع) پرداخت.

همزمان با سالروز شهادت شهید «مجید رحیمی سعدی»، بسیجی دلاور اهل تبریز که ۳۱ خرداد ۱۳۶۶ در منطقه شلمچه به فیض شهادت نائل آمد، آلبوم تصاویر این شهید والامقام منتشر می‌شود؛ رزمنده‌ای که در راه دفاع از میهن و آرمان‌های انقلاب اسلامی جان خود را فدا کرد و پیکرش در گلزار شهدای وادی رحمت تبریز آرام گرفته است.

امروز در سالروزِ عروجِ شهید «محمد زحمتکار»، ورق‌های تاریخ را به عقب بازمی‌گردانیم. محمد، فرزندِ سخت‌کوشی و تقوا بود؛ مردی که وقتی خبر شهادتش در شهر پیچید، بازار «شندآباد» در احترام به مظلومیتش تعطیل شد. آنچه می‌خوانید، نه فقط یک خاطره، که روایتِ آخرین دیداری است که بویِ جاودانگی می‌داد؛ روزی که او برای پدرش چاهی کند تا یادگاری بماند برای روز‌هایی که دیگر خودش نبود.

در گیرودارِ روزهای سخت سربازی و دوری از وطن، آنچه تکیه‌گاهِ رزمنده جوانمان بود، یادِ کانون گرم خانواده و امید به دیدارِ دوباره بود. این نامه، زمزمه‌های دلتنگیِ شهید «ابوالفضل» در سال ۱۳۶۴ است؛ نامه‌ای که نه فقط برای بیان احوال، که برای التماسِ شنیدنِ خبری از عزیزانش نوشته شده است.