دستخط به یادگار مانده؛
قلمی از جنس تاریخ و عشق؛ یادداشتهای شهیده زهرا اسلامی
میان برگههای پرونده شهیده، یادداشتهایی از تاریخ ایران و بیتی از عشق میدرخشد؛ گویی روح این بانوی فداکار، در آمیزشی از عظمت گذشته و احساسی ژرف، جاودانه شده است.
به گزارش نوید شاهد البرز، شهیده زهرا اسلامی، مادری از حصارک کرج که در سایهی جنگ، شش فرزند را با عشق پرورش داد. شبی در ماه رمضان، زیر موشکباران برای خانواده سحری آورد و در غروب پنجشنبهای سرد، در بازگشت از زیارت، به همراه دخترش در بمباران هوایی به شهادت رسید. قلم او یادگاری از عشق به تاریخ و ادب بود و زندگیاش روایتی از ایستادگی، مهر و ایمان.
در میان اسناد بهجامانده از شهیده زهرا اسلامی، برگههایی یافت میشود که بیش از هر چیز، عمق نگاه و وسعت روح او را روایت میکند. روی یکی از صفحات، با خطی منظم و اندیشمندانه، شرحی از عظمت داریوش بزرگ هخامنشی نوشته شده:
«نیرومندترین شاهنشاه هخامنشی داریوش بزرگ بود. در زمان او، شاهنشاهی ایران به بیشترین وسعت خود رسید و بر سراسر دنیای متمدن آن روزگار حکومت میکرد. داریوش نخستین پادشاهی است که توانست به نیروی خرد و تدبیر، بزرگترین شاهنشاهی جهان را اداره کند...»
این سطرها نه تنها نشاندهندهی دغدغهی تاریخی و میهنی این بانوی شهید است، بلکه گواهی است بر روحیهی معرفتجویانهای که حتی در روزهای سخت زندگی و در میانهی مشغلههای مادرانه و خانوادگی، فروغ خود را از دست نداده بود.
و درست در کنار این متن تاریخی، شعری ناتمام و احساسی نقش بسته:
«آه ای دیده، خود را نشناسی
از نظر شما هم خود را نشناسی
بر روی لبانم چه شو؟ عشق در نظر تو آنی نشناسی...»
این بیتهای عاشقانه، گویی جانی دیگر به صفحه میبخشند و پرده از دنیای درونی زنی برمیدارند که در عین استواری و مسئولیتپذیری، عمیقاً احساسی و شاعرانه نیز میزیسته است. ترکیب کمنظیر تاریخ و عشق در یادداشتهای او، تصویری کاملتر و انسانیتر از شهیده زهرا اسلامی ترسیم میکند؛ زنی که هم roots در عمق هویت تاریخی خود داشت و هم بالهای روحش در آسمان شعر و احساس پرواز میکرد.
این نوشتههای بهجامانده، همچون گنجینهای شخصی، یادآور این حقیقت هستند که پشت هر نام شهید، دنیایی از اندیشه، احساس و خاطره نهفته است — دنیایی که باید روایت شود تا آیندگان بدانند: شهیدان، پیش از آنکه قهرمان باشند، انسانهایی کامل و چندبُعدی بودند.
انتهای پیام/
