"ما در ره عشق نقص پیان نکنیم"؛ وداعنامه دانشآموز رزمنده پیش از مفقودی در کربلای پنج
نامه آخر شهید مرتضی ابراهیمی به خانواده؛ پر از شوخیهای نوجوانانه، توصیف برفهای جبهه و اخبار قبولی در امتحانات، پیش از آنکه برای همیشه در عملیات کربلای پنج مفقود شود.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید مرتضی ابراهیمی، در شانزدهم مرداد ۱۳۴۹ در تهران متولد شد. او که از کودکی در فضایی مذهبی و فعال در بسیج دانشآموزی پرورش یافت، در ۱۷ سالگی داوطلبانه به جبهه اعزام شد. مرتضی در لشکر سیدالشهدا(ع) به رزم پرداخت و در دیماه ۱۳۶۶ در عملیات کربلای پنج در منطقه کلهقندی مفقود شد. پیکر پاک این نوجوان رزمنده، پس از هشت سال انتظار، در سال ۱۳۷۴ به آغوش میهن بازگردانده شد و در بهشت زهرا آرام گرفت.
در آستانه چهل و سومین سالگرد عملیات کربلای پنج، نامهای دیگر از شهید مرتضی ابراهیمی منتشر میشود که فضایی صمیمی و پرامید از روزهای پایانی حضور این نوجوان بسیجی در جبهه را به تصویر میکشد.
این نامه که در تاریخ ۱۹ دیماه ۱۳۶۶، تنها دو هفته پیش از مفقود شدنش نوشته شده، سراسر یادکرد از اعضای خانواده است با لحنی کودکانه و دلنشین: «بابا چطوري هنوز صورتت رو با تیغ میزنی؟ مگه قرار نشد ریش بذاری؟ مامان تو هنوزم توی غذاهات پیازداغ میریزی...». او در میان این شوخیها، از «۱۰-۲۰ سانت برف» در منطقه عملیاتی میگوید که «به ما کاری ندارد» و از قبولی در پنج درس امتحانات ترم آذر خبر میدهد.
شهید ابراهیمی در بخشی از نامه با آرامش خاصی مینویسد: «امکان دارد تا یکی دو ماه دیگر به مرخصی بیایم، بنابراین جای نگرانی نیست». اما در پایان، با شعری عاشقانه بر پایداری خود مهر تأیید میزند: «ما در ره عشق نقص پیمان نکنیم / گر جان طلبد، دریغ از جان نکنیم... دنیا اگر از یزید لبریز شود / ما پشت به سالار شهیدان نکنیم».
مرتضی ابراهیمی، متولد ۱۳۴۹ تهران، که در ۱۷ سالگی داوطلبانه به جبهه اعزام شده بود، در اول دیماه ۱۳۶۶ در منطقه کلهقندی مفقود شد و پیکرش پس از هشت سال، در سال ۱۳۷۴ به میهن بازگردانده شد.
این نامه، امروز نه تنها یادگاری از یک شهید، که روایتی زنده از روحیه مقاومت، امید و شوخطبعی نسل نوجوان دهه شصت است.
