شهرستان های استان تهران - خاطرات

زهرا تقیان همسر پاسدار شهید «علی‌اصغر نوحی‌طهرانی» دلنوشته‌ای به مناسبت اولین سحر ماه مبارک رمضان نوشته است، می‌خوانید: «پانزده سال بود که من سحر‌های ماه رمضان رو فقط عاشقی می‌کردم، نه آشپزی. من خواب می‌موندم. با خیال راحت، چون می‌دونستم مردی توی این خونه هست که عاشقانه حواسش به منه. تو همیشه قبل از اذان بیدار می‌شدی بی‌صدا… آروم… که حتی صدای باز شدن درِ آشپزخونه هم خوابم رو نلرزونه… انگار دلت نمی‌خواست حتی یک لحظه از آرامشم کم بشه. قابلمه‌ها زیر دست تو بوی عشق می‌گرفتن… غذا فقط غذا نبود… دست‌پخت مردی بود که دلش می‌خواست زنش با خیال راحت روزه بگیره که ضعف نکنه...»

در غربت اردوگاه‌های بعث، او نه فقط یک اسیر، که عموی همه بود؛ پیرمردی از دیار نیشابور که شکنجه‌ها، قامت خمیده‌اش را شکست، اما کرامتش را هرگز. این روایت، شرح مظلومیت مردی است که در تنهایی یک آسایشگاه، با نوشیدن جرعه‌ای آب، سجده شهادت را به جا آورد.

در غربت اردوگاه‌های بعث، شهیدی آرام و صبور، در سکوت رنج‌ها شکفت. او خلیل فاتح‌آغبلاغ، متولد تبریز بود که پس از شش ماه اسارت، در سی‌ویکم تیرماه ۱۳۶۷ به جمع شهدای غریب اسارت پیوست. بیماری مهلک اسهال‌خونی، که زاییده شرایط غیرانسانی و فقدان درمان بود، جانش را ستاند. این روایت، بر پایه یاد و خاطرۀ هم‌بند فداکارش، علی‌اکبر شجاعی است که بیانگر مظلومیت این شهید می‌باشد.

در انزوای سلول‌های اردوگاه موصل، شهیدی پرپر شد که داستانش، روایت ایستادگی مردی از جنس خاک و ایمان است؛ از روستای موشک کاشمر برخاست، در عملیات خیبر به دشمن سپرده شد، و در اسارتی سخت و طولانی، به یکی از «شهدای غریب» اسارت تبدیل گشت. او نه با سلاح در میدان، که با قامتی استوار در مقابل شکنجه‌ها جنگید و خونین‌جامه‌ای شد بر تارک تاریخ پایداری. اینک پس از سال‌ها نام «حسین برهان‌پناه» همچون نگینی درخشان در حافظه جمعی این مرز و بوم می‌درخشد، یادآور آن که برخی ققنوس‌وار، در شعله‌های ظلمت، جاودانه می‌شوند.

در مشهد مقدس و در جوار سلطان طوس، پیکر شهیدی آرام گرفته که پهلوانی در میدان ورزش و استقامت در میدان اسارت را یکجا در خود داشت. محمدرضا ارباب، جوان خوش‌اخلاق جاجرمی، اسارت را به مسلخ رفتن ترجیح داد و در بند دشمن، با ابتلا به بیماری ناشی از شرایط غیرانسانی، راه شهادت را برگزید. شهادت او در غربت بیمارستان‌های عراق، روایتی از جلوه دیگری از ایثار در هشت سال دفاع مقدس است. امروز مزار این شهید غریب، نماد صبر و پایداری مردان این سرزمین است.

در یکی از اتاق‌های مخوف زندان الرشید بغداد، پیکر مجروح و عفونیِ اسیری نوزده‌ساله به نام «حیدر گلبازی» رزمنده تخریبچی لشکر نصر از روستای نصرآباد کاشمر، در سکوتی مرگ‌بار و بر اثر بی‌مهری عمدی زندانبانان بعثی، به شهادت رسید. اما روایتی که هم‌اسیران و حتی مأموران عراقی نقل می‌کنند، از کرامتی بی‌نظیر حکایت دارد: بوی تعفن جانکاه زخم‌هایش، در دم، به عطری بهشتی و روح‌افزا تبدیل شد؛ نشانه‌ای که بر والایی مقام این «شهید غریب در اسارت» مهر تأیید زد. این روایت، شرحی است بر زندگی کوتاه و پرافتخار و شهادت مظلومانه جوانی از دیار کاشمر که سرانجام پیکر مطهرش پس از سال‌ها دوری، به آغوش میهن و زادگاهش بازگشت.

یک نوجوان شانزده‌ساله در آستانه زندگی چه رویایی می‌بیند؟ برای مهدی حاج کرمی، متولد اول فروردین ۱۳۴۶، این رویا، ایستادن در خط مقدم دفاع از میهن بود. شهیدی که با وجود ناشنوایی و آسیب های عصبی جدی در راه وطن ایستادگی کرد و با افتخار در اسارت به شهادت رسید.

شهید «سیدعبدالعلی هاشمی‌نسب»، چهره‌ای از ایثارگری‌های گمنام و نخستین روزهای دفاع از میهن است که سرنوشتی غریب و تکرارناشدنی دارد. او که در آستانه جنگ تحمیلی و در گیرودار ناامنی‌های منطقه کردستان به شهادت رسید، نه تنها جان خود را تقدیم کرد، که حتی بازگشت پیکر مطهرش به آغوش میهن نیز میسر نشد و برای همیشه در زمره شهدای مفقودالاثر ثبت شد.

اکبر گلستانی برادر شهید «اصغر گلستانی» می‌گوید: «اصغر علاقه فراوانی به مسجد داشت یک روز قبل از این که به مسجد برود، به من گفت: بیا بیرون بشین من می‌خواهم تکبیر نماز بگویم ومن هم به گفته او عمل کردم. نماز شروع شد و برای اولین بار او با بلندگو تکبیر نماز را گفت. بعد از نماز او دوان دوان پیش من آمد و گفت: داداش جان بگو ببینم من تکبیر راقشنگ گفتم: یا نه؟ و من او را تشویق کردم تا زمانی که او در این مسجد بود تکبیر نماز را می‌گفت.»

خانم‌بالا مهاجر مادر شهید «اصغر گلستانی» روایت می‌کند: «پسرم علاقه بسیاری به نماز، روزه، دعا و نیایش داشت. او عصر‌ها همه‌ی بچه‌های محل را به دور خودش جمع می‌کرد و با اینکه سن بسیار کمی داشت به آنها نماز یاد می‌داد و می‌گفت: هیچ وقت خدا را فراموش نکنیم. در موقعه نماز اولین نفری بود که وارد مسجد می‌شد.»