خاطره؛
همسر شهیده فاطمه عظیمی روایت می‌کند؛ آخرین وصیت شهید به فرزندانش
فاتح زاهدی، همسر شهیده فاطمه عظیمی، در روایتی از آخرین لحظات زندگی همسرش، از وصیتی می‌گوید که بر انتقال تجربه‌های زندگی، ایستادگی در برابر سختی‌ها و آمادگی برای مواجهه با مشکلات تأکید داشت.
به گزارش نوید شاهد کردستان، شهیده فاطمه عظیمی، در ششم دی‌ماه سال ۱۳۱۶ در روستای مازوجدار از توابع شهرستان سقز دیده به جهان گشود. پدرش رحیم و مادرش آمنه نام داشت. این بانوی گرانقدر سرانجام در بیست‌وپنجم فروردین‌ماه سال ۱۳۵۹، در جریان درگیری میان نیرو‌های انقلابی و ضدانقلابیون، بر اثر اصابت ترکش خمپاره مجروح شد و به شهادت رسید.
فاتح زاهدی، همسر شهیده فاطمه عظیمی، در خاطره‌ای با عنوان «آخرین وصیت» از لحظات پایانی زندگی همسرش چنین روایت می‌کند:
فاطمه به‌شدت مجروح شده بود. با سختی و مشقت فراوان او را به بیمارستان تبریز رساندیم، اما وضعیتش لحظه‌به‌لحظه وخیم‌تر می‌شد. چند ساعت پیش از شهادتش، گفت: «من به شهادت می‌رسم، اما از شما خواهش می‌کنم آخرین وصیتم را به فرزندانم برسانی.»
به او گفتم: «ان‌شاءالله زنده می‌مانی؛ هرچه هم دوست داری بگو، قول می‌دهم همه را به بچه‌ها برسانم.»
او گفت: «بعد از شهادتم، داستان سختی‌ها و مرارت‌های زندگی‌ام را برای فرزندانم بازگو کن تا آنها هم آماده مقابله با سختی‌ها و مشکلات باشند. به آنها بگو زندگی پستی و بلندی دارد و بخشی از آن ایثار و فداکاری است و بخش دیگر آن عبرت‌گیری و تجربه است. به آنها بگو زندگی جنگ و مبارزه است؛ باید با آمادگی وارد این جنگ شد تا موفق و پیروز از آن بیرون آمد.»
اینها آخرین وصیت‌های شهیده فاطمه عظیمی به خانواده‌اش بود؛ وصیتی که بر اهمیت تجربه‌اندوزی، صبوری و آمادگی برای رویارویی با دشواری‌های زندگی تأکید داشت.
