خاطره؛
مادر شهیده سیده فوزیه حسنی روایت می‌کند؛ خلوت‌های شبانه دختر نوجوانش با خدا
سیده خدیجه حسنی، مادر شهیده سیده فوزیه حسنی، در خاطره‌ای از دختر نوجوانش، از انس او با نماز و روزه و راز و نیاز‌های شبانه‌اش با خداوند می‌گوید؛ دختری که از هفت‌سالگی نمازش ترک نشد و در شب‌های قدر تا صبح به عبادت و دعا می‌پرداخت.
به گزارش نوید شاهد کردستان، شهیده سیده فوزیه حسنی، سوم شهریورماه سال ۱۳۵۷ در روستای دره‌تفی از توابع شهرستان سقز دیده به جهان گشود. پدرش جلال و مادرش سیده خدیجه نام داشت. این شهیده نوجوان در پنجم خردادماه سال ۱۳۶۸، هنگامی که از کنار پایگاه متروکه روستا عبور می‌کرد، بر اثر انفجار مین مجروح شد و به شهادت رسید.
سیده خدیجه حسنی، مادر شهیده فوزیه حسنی، در خاطره‌ای با عنوان «خلوت با خدا» از ویژگی‌های اخلاقی و معنوی دخترش چنین روایت می‌کند:
فوزیه نوجوانی باایمان و بااراده بود. از هفت‌سالگی نمازش قضا نشد. با وجود سن کم، روزه می‌گرفت و در گرمای سخت و طاقت‌فرسا، با زبان روزه در مزرعه کار می‌کرد.
در شب‌های لیالی قدر تا صبح بیدار می‌ماند، نماز می‌خواند و دعا می‌کرد. او مانند پیران دنیا‌دیده با خداوند به گفت‌و‌گو می‌پرداخت، در برابر عظمت پروردگار زانو می‌زد و اشک می‌ریخت.
دعای همیشگی فوزیه هنوز در ذهنم تداعی می‌شود. او می‌گفت: «خدایا، تا زمانی مرا در قید حیات نگه دار که شاهد ناجوانمردی و غدر انسان‌ها نسبت به هم نباشم. پروردگارا، دیدن صحنه‌هایی از زندگی بعضی از انسان‌ها عذابم می‌دهد. خدایا، جامعه ما را به لطف و کرمت اصلاح نما و از بی‌دینی و بی‌ایمانی پاک کن.»
