خاطره؛
فرزند شهیده آمنه باغی روایت می‌کند؛ شهادت، سعادتی است که نصیب هرکسی نمی‌شود
فرزند شهیده آمنه باغی، در روایتی از خاطرات مادرش، از نگاه عمیق او به مقام شهادت و صبر خانواده‌های شهدا می‌گوید؛ سخنانی که پس از شهادت مادر، به مایه آرامش و تسلای خاطر او تبدیل شد.
به گزارش نوید شاهد کردستان، محمدصالح احمدپور، فرزند شهیده آمنه باغی، در خاطره‌ای از مادر شهیدش، به بیان روایتی از نگاه عمیق او به مقام شهادت و صبر خانواده‌های شهدا پرداخته است؛ سخنانی که پس از شهادت مادر، به مایه آرامش و تسلای خاطر او تبدیل شد.
شهیده آمنه باغی، فرزند شریف و ونوش، در یازدهم بهمن‌ماه سال ۱۳۰۴ در شهرستان بانه و در خانواده‌ای مذهبی و پایبند به اسلام دیده به جهان گشود. این بانوی گرانقدر در پانزدهم خردادماه سال ۱۳۶۳، در نزدیکی مسجد شیخ فرج شهرستان بانه، بر اثر بمباران هوایی رژیم بعث عراق به شهادت رسید.
محمدصالح احمدپور در بیان خاطره‌ای از مادرش می‌گوید: روزی همراه مادرم برای خرید لباس به مغازه‌ای رفتیم. داخل مغازه، قاب عکسی بزرگ با چهار تصویر توجهم را جلب کرد. وقتی چشمم به عکس‌ها افتاد، احساس عجیبی پیدا کردم و بی‌مقدمه از صاحب مغازه پرسیدم: «این عکس‌ها متعلق به چه کسانی هستند؟»
صاحب مغازه با خونسردی پاسخ داد: «پسرم! اینها فرزندان من هستند که به شهادت رسیده‌اند.»
با شنیدن این جمله، بسیار متأسف شدم. هنگامی که از مغازه بیرون آمدیم، به مادرم گفتم: «مادر، این مرد واقعاً سنگدل است!»
مادرم در پاسخ گفت: «پسرم، اشتباه می‌کنی؛ اتفاقاً او مردی بسیار صبور و عاقل است؛ چون شهادت سعادت است و این شهدا سند‌های افتخار این مرد هستند. هرکسی لیاقت رسیدن به این سعادت را ندارد.»
فرزند شهیده آمنه باغی در ادامه این خاطره می‌گوید: پس از شهادت مادرم، این جملات او بار‌ها در ذهنم زنده می‌شد و به من آرامش می‌داد. نگاه مادر به مقام شهادت و سخنان سرشار از باور و صبر او، در روز‌های دلتنگی تسلای خاطرم بود.
این خاطره، روایتی از باور عمیق شهیده آمنه باغی به ارزش و جایگاه شهادت و نگرشی است که در ذهن و دل فرزندش ماندگار شد.
