وقتی آسمان اراک آتش گرفت؛ روایت شهادت کارگری که سنگر تولید را ترک نکرد

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، زندگی در روستا ساده بود، اما آسان نبود. در روزگاری که امکانات محدود و سفره‌های مردم با رنج و تلاش روزانه گسترده می‌شد، خانواده‌ها برای گذران زندگی به دسترنج خود تکیه داشتند. در چنین فضایی، در دهم فروردین سال ۱۳۴۰، در روستای موت‌آباد اراک، کودکی در خانواده حیدرعلی جعفرخانی متولد شد؛ کودکی که نامش به عشق مولای متقیان حضرت علی(ع) را غلامعلی گذاشتند،.

غلامعلی دوران کودکی را در روستا سپری کرد و تحصیلات خود را تا کلاس اول راهنمایی ادامه داد. پس از ترک تحصیل، برای یافتن شغلی مناسب تلاش کرد و کارهای مختلفی را تجربه کرد تا سرانجام به‌عنوان کارگر در شرکت واگن‌سازی پارس اراک مشغول به کار شد.

او جوانی آرام و کم‌حرف بود و با تلاش و پشتکار، مسیر زندگی خود را ساخت. پس از ازدواج، صاحب فرزند شد و مسئولیت خانواده نیز بر دوش او قرار گرفت؛ مسئولیتی که با جدیت و تلاش آن را دنبال می‌کرد.

با آغاز جنگ تحمیلی، همه رزمندگان در جبهه‌ها نبودند؛ برخی نیز در سنگر تولید، چرخ‌های اقتصادی کشور را به حرکت درمی‌آوردند. غلامعلی جعفرخانی یکی از همین مردان بود که در کنار دیگر کارگران، در شرکت واگن‌سازی پارس به کار و تلاش ادامه داد تا تولید کشور متوقف نشود.

اما دشمن بعثی حتی شهرها و مراکز صنعتی را نیز از حملات خود در امان نگذاشت. در پنجم مردادماه سال ۱۳۶۵، هواپیماهای دشمن آسمان اراک را هدف حملات خود قرار دادند. بمباران شرکت واگن‌سازی پارس، محل کار غلامعلی را نیز دربرگرفت و او در همین حمله به شهادت رسید.

غلامعلی جعفرخانی در حالی به شهادت رسید که سلاحی جز ابزار کار در دست نداشت؛ اما سنگر او، سنگر تولید و خدمت به مردم بود. او نشان داد دفاع از میهن تنها در خطوط مقدم جبهه معنا نمی‌یابد و گاهی می‌توان در پشت جبهه نیز با کار و تلاش، سهمی در دفاع از کشور داشت.

پیکر مطهر این شهید پس از شهادت در گلزار شهدای روستای موت‌آباد اراک به خاک سپرده شد تا نام و یاد کارگر شهیدی که در سنگر تولید ایستاد و در آتش بمباران دشمن آسمانی شد، در حافظه مردم این دیار ماندگار بماند.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی