«تا هفتاد خانه باید در مسجد باشند»؛ روایت زندگی شهیدی که مهربانی را زندگی میکرد
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، در نخستین روز بهار سال ۱۳۴۳، زمانی که طبیعت جامهای نو بر تن کرده بود، در روستای داودآباد اراک، کودکی در خانوادهای مؤمن و دیندار چشم به جهان گشود که نامش را ابراهیم گذاشتند.

ابراهیم از همان سالهای کودکی با قرآن، مسجد و معارف دینی آشنا شد و محبت اهلبیت(ع) در وجودش ریشه دواند. تحصیلات خود را با علاقه ادامه داد و تا دریافت مدرک دیپلم پیش رفت.
مادر شهید، ابراهیم را جوانی نیکسیرت، مهربان و مسئولیتپذیر توصیف میکند. او میگوید: «ابراهیم در ساخت حمام روستا کمک میکرد و بابت کارش دستمزد میگرفت، اما شبانه پول را بازمیگرداند تا کسی متوجه نشود. همیشه در کارهای خانه و دوشیدن شیر کمکحالم بود و هیچگاه باعث رنجش من نمیشد.»
نماز و مسجد، جایگاه ویژهای در زندگی او داشت. مادرش میگوید: «نماز اول وقت را هیچگاه فراموش نمیکرد و حتی نماز صبح را در مسجد میخواند. همیشه میگفت تا هفتاد خانه باید نمازشان را در مسجد بخوانند تا مسجد خالی نماند.»
پس از پایان تحصیلات، به ارتش پیوست و بهعنوان ستوان سوم در تیپ ۴۰ سراب، مسئولیت فرماندهی یک دسته را برعهده گرفت. در ادامه زندگی، با خانواده درخشیپور وصلت کرد و زندگی مشترک خود را آغاز کرد.
با آغاز جنگ تحمیلی، ابراهیم راه جبهه را در پیش گرفت و در میدان نبرد، شجاعت و ایثار را با مهربانی و اخلاق نیک درآمیخت. همرزمان و نیروهای تحت فرمانش، از محبت، برادری و رفتار انسانی او خاطرات بسیاری نقل کردهاند.
سرانجام در دهم مردادماه سال ۱۳۶۶ و در جریان عملیات نصر ۶ در منطقه میمک، این افسر جوان به شهادت رسید و به آرزوی دیرینه خود دست یافت.
پیکر مطهر شهید ابراهیم داودآبادی پس از تشییعی باشکوه در زادگاهش، روستای داودآباد اراک، به خاک سپرده شد تا یاد و نام جوانی که زندگیاش سرشار از ایمان، مهربانی و خدمت بود، در دلها جاودانه بماند.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی